ये दिल क्या चाहता है?

"तू वेडा आहेस का? हे.. हे आज सांगतोयस?" ती चकित निश्चित झाली होती, पण तिच्या डोळ्यात केवळ आश्चर्य नव्हते, आश्चर्य काहीसे नैराश्यात, रागात mix होऊन चेहेर्यावर येत होते.
किरू समजावत म्हणाला, "हे बघ, तुला तो किती आवडतो हे तूच मला सांगितलं होतस, तुमची relationship, तुझं त्याला propose करणं, दोघांनी घरी सांगणं ह्या सगळ्यात मी कुठे बसत होतो? अन तुम्ही relationship मध्ये आहात हे आख्ख्या जगाला माहित होते, मग मी कधी अन कसा बोलणार? जेव्हा असं गप्प राहणं अन तुला न सांगणं अगदीच पटेना तेव्हाच मी तुझ्याकडे हे सांगायला आलो. आणखी कोणाला सांगू? मी तुला हे सांगणं अन तुला हे सगळा कळणं must होतं."
"पण आता? हे काय हे सगळा सांगायची वेळ आहे का? अरे लग्न आहे उद्या माझं, कहर करतोस तू यार! काही कळत नाही का?" हळूहळू तिच्या रागाला frustrationने काबीज केलं. "तू बाहेर जा बघू! मला एकट सोड . . . जा म्हणते ना"
पाठीमागे दरवाजा बंद झाला, जरा जोरातच..
'च्यायला आद्या' किरूने मनात अजून पाच सहा शिव्या घातल्या, तसा त्यांचा फारसा काही उपयोग नव्हता म्हणा. Sweet truth वेळेतच कबूल केलं असतं तर ते ह्या अशा Bitter mode वर आलं नसतं. पुढच्या त्या काही मिनिटात किरुला CCDतले ते तीन तास तद्दन फिल्मी flashback style, sepia mode मध्ये आठवले:
***********************************************************
"मग, सांगणारेस का?" आद्या
"नाही" कीरु
"काय? आयुष्यात परत तीच चूक ?! का???"
"मला नाही बरोबर वाटत, अन आधीपण जेव्हा असा केलं तेव्हा सुद्धा माझ्यानुसार ते बरोबरच होतं"
"अरे माणसा! तुला आता जे actually वाटतंय त्याचं काय? तिला त्याची जाणीव तरी नको का व्हायला?"
"हे बघ, मला असं एखाद्या चालू गोष्टीत खो घालायला आवडत नाही. तिचं सगळं चांगलं चाललं असेल, तिला असं काही वाटतही नसेल, तर मग तिच्या डोक्यात हे असं वाह्यात पिल्लू सोडण्यात काय फायदा?"
"अरे राम! बाबा.. तुला खो घालायला कोणी सांगितलंय? अन असेल - नसेलचंच जर बोलणार असशील तर ह्याचा उत्तर दे: जर तिला बोललाच नाहीस तर तिला काय 'बरमदेव सपान' पाडणारे? अरे भाऊ please, please तिला सांग! कोणी सांगावं, कदाचित आत्तापर्यंत 'आग दोनो तरफ बराबरकी लगी होगी!' "
"नाही तसं काही नाहीये, तिनेच सांगितलंय, तिला तो आवडतो म्हणून. Propose तिनेच केलं त्याला."
"आणि तू ऐकलंस! अरे तुला माहित आहे तो काय आहे, comments वाचल्यायसना त्याच्या? केवळ माकडाच्या हाती कोलीत असं होईल जर त्यांचं काही झालं पुढे तर"
"आपल्या दृष्टीनी, तिच्या नाही. तिच्यानुसार त्यांची relationship चांगली चालली आहे, घरीसुद्धा सांगितलंय दोघांनी"
"मग? अरे होते अशी चूक, अश्या चुका प्रत्येकाकडून होतात! Well almost प्रत्येकाकडून" :)
"साल्या..."
"Sorry, just joking . अरे इतका वेळ झाला त्या गोष्टीला, she maybe having second thoughts, who knows?! असं बघ, तिच्या posts, photosवर तुला त्याच्या काय levelच्या comments आहेत हे माहीत आहे, अरे कलेची ढिम्म जाण नाहीये त्याला. Simple logic आहे. पुढच्या काही वर्षात तिला कोणाची गरज जास्त असेल? एका अशा व्यक्तीची जो तिला फक्त stability अन family-life पुरवेल की त्याची जो एक असा family-man असेल जो stability अन family-lifeतिचे सगळे interests, hobbies सुद्धा share करेल?
"वाह काय argument आहे! पण नाही, हे काही चांगलं कारण नाही. अरे तिच्या मनात काहीच नसलं तर? आमची मैत्री, तास-तास मारलेल्या गप्पा, तिचा माझ्या आयुष्यातला sheer presence, तो importance जास्त महत्वाचा आहे माझ्यासाठी"
"हेच, हे शेवटचं वाक्यच winner आहे! अरे propose नको करूस हवं तर तिला, पण हे असं मनात आहे ते तिला सांग तरी"
(आता ह्याला कुटनीती म्हणतात, सुज्ञास सांगणे न लगे)
"अन काय जे आहे ते spoil करू? NO"
"%@#&!"
***********************************************************
तब्बल वर्षाभरानी तिला DCH मधल्या आमीर खान style मध्ये लग्नाच्या आदल्या दिवशी तीच मनातली गोष्ट सांगून आपण काय घोळ केलाय हे किरुला चांगलंच कळलं होतं. आता ती काय म्हणेल? आत काय विचार करत असेल? आपण काय बोलावं? काही बोलावं का? तिच्या घरच्यांना कळलं तर? पेक्षा, त्याच्या घरच्यांना कळलं तर? की आता सांगून तर झालंय, काही नाटक होईल ह्यापेक्षा अजून काही बोलूच नये अन सरळ इथून कटावं ह्या विचारात असतानाच खोलीचा दरवाजा उघडला . . .
***********************************************************
Scene 1:
डोळे बोलले, "तुला माहीत आहे सगळं, हे मला कधीपासून माहीत होतं, पण तरी तू काहीच करेनास! I had to move on"
ती म्हणाली, "हिम्मत कशी झाली म्हणे?" तिच्या तोंडावर Monalisa smile
डोळे म्हणाले, "रात्र-रात्र तू माझ्याशी त्याच्याबद्दल बोलायचीस, हिम्मत नाही झाली ते ऐकून"
तो म्हणाला, "Well, I knew I had to tell this to you some day! एकदा अचानक जाणीव झाली, मी असं शांत बसून मी 'तुला' कायमचा गमावतोय! मला ते सहन होईना. म्हणून . . ."
डोळे म्हणाले, "मुला रात्र-रात्र मी त्याच्याशी नाही, तुझ्याशी बोलायचे. तेव्हातरी chance घ्यायचा!"
ती म्हणाली, "असं उशिरा? आज जर मी नाही म्हणाले तर काय करणारेस?"
डोळे म्हणाले, "Oh stop killing me! हो की नाही ते सांग. असं डोम्बार्यासारखं दोरीवर का नाचवतेस? म्हणा ही नाहीवरची reaction काय असेल हे विचारतेय. आशेचा किरण?"
तो म्हणाला, "जर?! माहीत नाही, मी ह्या सगळ्याचा विचार नाही करत बसलो. करीन की नाही हे ही माहीत नाही. एव्हढंच माहीत आहे की मला तुला हे सांगायचंच होतं, अन मी सांगितलं"
डोळे म्हणाले, "THAT'S IT??? OH GGOD!!!"
ती म्हणाली, "Yes, जर! आता?"
तो, "आता?"
ती, "अरे! तू फक्त सांगायला आलायस? नक्की?"
तो, "Shit, sorry! अं, बसतेस इथे?"
ती, "हुं!"
तो, "हे बघ, माझ्या आख्ख्या आयुष्यात मी तुझ्याएव्हढी भारी, एव्हढी हुशार, सुंदर अन amazing मुलगी बघितली नाही. Well कदाचित बघितली असेलही पण मग इतकं लक्ष नसेल दिलं, you know मी किती वेंधळा आहे"
ती, "Focus!" :|
तो, "Sorry. तर मी म्हणत होतो; पण by the way, तू जर हो म्हणालीस तर तुझा तो माझी चटणी करेल. फक्त तोच नाही तर तुझ्या अन त्याच्या घरचेसुद्धा"
ती, "FOCUS! कोणी काही करणार नाही. मी बघून घेईन सगळं"
तो, "Is that a yes?"
ती, "To what?" :)
तो, "Oh, you know!"
ती, "No" :|
तो, "Sorry, तू माझं आयुष्य भारी बनवलयस. तुझ्याशी रात्र रात्र गप्पा मारण्यात जो मला आनंद मिळतो त्यापेक्षा सही जगात काही नाही! तुझ्या कविता, त्यावरचं आपलं बोलणं, officeबद्दलच्या त्या गप्पा, तुझ्याबरोबर फिरतानाच्या सगळ्या मजा, चाट खातानाचा तो रोमांच, तुझ्याबरोबरची सगळी outings, सगळे treks हे सगळं सगळं मला आयुष्यभर हवंय. अन मला तुझं आयुष्य तितकंच, actually ह्यापेक्षा कितीतरीपट जास्त सुंदर बनवून दाखवायचं. मला तो chance देशील? हे आयुष्य, अन अशी कित्येक, माझ्याबरोबर राहाशील?"
ती, "Well, बाकी आयुष्यांच माहीत नाही ;) पण ह्या आयुष्यात तरी तू अगदीच उशीर केला नाहीस. . हे आयुष्य तरी मी नक्कीच तुझ्याबरोबर आहे. बाकीच्यांमध्ये बघू किती वेळेत propose करतोस " :)
***********************************************************
Scene 2:
ती वळली अन परत आत गेली. 'बापरे, हे जरा अवघड जाणारे. Plan 2 बनवायला पाहिजे होता?'
तो खोलीत गेला, कितीतरी वेळा आलेला तो इथे. पण आज सगळ्या खिडक्या उघड्या, बाजूला सरकावलेले पडदे, खोलीत उजेडच उजेड. 'तिच्या चेहेर्यावर light छान आलाय, जरा तुफानी वारे अन उडणारे पडदे असते तर हिचे काय सुंदर फोटो आले असते ह्याच खोलीत!
खोली asusual स्वच्छ नीटनेटकी होती. तोच नाही, त्याचे मित्र मैत्रिणीपण इतकी भारी बेडरूम बघून जळले होते त्याच्यावर, पार्टीनंतर तिला सोडायला आलेले तेव्हा. Afterall कोणत्या engineersची रूम इतकी साफ असू शकते?
Side-tableवर engagementचा फोटो. ह्यानेच काढलेला. त्यानंतरच नव्हतीका पूर्ण उपरती झाली! तरी पूर्ण दोन महिने घालवले मनाची तयारी करायला. आद्याने तर dialogues पण लिहून दिले होते. पण रट्टा मारायला ही काय University final होती?
"किरण! मी काय म्हणतेय?"
हा भानावर आलं. 'हं, फोटोकडे जरा जास्तच वेळ बघत होतो वाटतं.'
"Sorry ऐकलं नाही, दुसरा विचार करत होतो."
"ते दिसलं मला"
"हं. तर . ."
"हो, मी असं विचार केला, तुझी side बरोबर आहे . . "
'हुश्शा, वाचलो!'
". . पण आता मी फक्त स्वतःचा विचार नाही करू शकत! I hope you will understand this some day; I did like you, seriously I did. पण ते क्षणिक वाटलं मला, कारण पुढे काहीच झालं नाही. आणि आपली wavelength काही बाबतीत जुळते ह्याचा अर्थ असं नाही की अख्खं आयुष्य सुखात जाईल. मी त्याच्याशी साखरपुडा केला तेव्हाच हे final झालंय की पूर्ण आयुष्य मी अन तोच नाही तर आमच्या दोन्ही घरांना एकत्र काढायचं. जर इथे मी काही dynamic step घेतली तर अशी शक्यता जास्त आहे की दोन्हीकडची कितीतरी लोक कायमची hurt होतील. सर्वात महत्वाचं म्हणजे मला माझ्या आई-बाबांची जास्त काळजी आहे. माझ्यामुळे त्यांच्या समाजातल्या imageला कोणत्याही प्रकारचा डाग लागता कामा नये हे कर्तव्य आहे माझं. जरा idealistic बोलणं चालू आहे पण हे खरं आहे, अन हे तुलाही पटतंय. हो ना?"
"हो. हे बघ, मला जाणीव आहे की आज इथे येऊन मी कदाचित चूक केलीये. कितीतरी उशीरही केला हे सांगण्यात. पण तुला हे सांगितल्याशिवाय मला राहवलं नाही. कदाचित selfishपणा असेल, पण माझ्या मनाच्या शांतीसाठीतरी मला तुला हे सांगायचच होतं, अन कदाचित तुझ्यासाठीसुद्धा."
"मला ही जाणीव करून द्यायला की मला केव्हढी demand आहे? अरे माहीत आहे मला ते केव्हाचं" :)
"Good! तुझा विचार, actually तुझे विचार, मला पटले. नेहेमीच पटतात म्हणा! I so hope की आजच्या माझ्या ह्या blunderमुळे आपली मैत्री तुटणार नाही. कारण ती भीतीच तर मला आत्तापर्यंत हे बोलण्यापासून थांबवत होती"
"मला नाही वाटत काही बदलेल किंवा बदलावं! आता तर मला तुझ्याबद्दल जरा जास्तच कळलंय. So असं विचार कर की आपली मैत्री आता अजून घट्ट झालीये. काय म्हणतोस?"

बराक येतोय...

कॉलोनीत बाकावर 3 आजोबा बसले होते. समोरच आम्ही गाड्यांवर गप्पा मारत बसलो होतो. तसाही एरवीच त्यांचं आमच्या गप्पांमध्ये अन आमचं त्यांच्या gossiping मध्ये थोडं फार लक्ष असतंच म्हणा.. पण त्या दिवशी चक्क दोन्ही गट एकदम common “HOT” topic कडे वळले, नाही... नाही, प्रियांका चोप्राबद्दल नाही, ती तर एरवीसुद्धा चर्चेत असते ... आज बराक ओबामा चर्चेत होता!

काळे आजोबा वल्ली आहेत, त्यांनी शैलीत लाज काढायला सुरुवात केली, “अरे त्यांची लोक लागलीयेत भिकेला, नोकर्या मागायला येतोय म्हणतो.. visa वरचा खर्च कमी कर म्हणावं आधी” मुलाकडे जाताना झालेला खर्च न उल्लेखून कसे चालणार!

कुशल support करत म्हणाला, “हो खरय.. आधी इथे outsourcing करण्यावर बंदी घालायची.. अन मग इथे येऊन इथल्या नोकर्या पण मागायच्या असाच डाव दिसतोय”

चिम्या शुद्ध America प्रेमी आहे, “लेको, तुम्ही तिथे जाऊन नोकर्या करता.. इथे राहून त्यांच्या इथल्या नोकर्या करता, मग त्यांनी इथे येऊन नोकरीची opportunity तयार केली तर काय बिघडलं?”

मी त्याला लगेच नडलो, “ते इथे outsource करतायत स्वस्तात मस्त काम होतं म्हणून, इथली लोक घेतायत जास्त efficiency मिळतेय म्हणून. शिवाय ती lifestyle , त्या amenities, ती job -safety इथे मिळू शकत नाही म्हणूनच आपली लोकं इतकी वर्ष गेली न तिथे? तसंही उठ सूट ते त्यांच्या नागरिकांना इथे येताना caution करत असतात. मग नोकरी मागायला इथे कशाला यावं? ह्या ऐवजी Europe, ऑस्ट्रेलिया आहे ना!”

“बाळ त्या ग्रीक crisis मधून सावरताना युरोपाचे हाल झालेत.. 1-2 सोडले तर तिथले सगळे देश हळू हळू बेकारीकडेच वाटचाल करतायत, ते कसला जोब देणार?” इति थत्ते आजोबा.

थतेंची नात विशेष असल्यामुळे त्यांना counter करण्याच्या भानगडीत मी पडलो नाही, पण विशाल मंद आहे.. ऐटीत म्हणाला, “अहो आजोबा, Europeans चे पण ढीगभर jobs घेतलेच न आपण अन चीनने? शेवटी तिथल्या Volkswagen, Bosch, BMW, Mercedes वगैरेंचे कारखाने आले आहेतचकी इथे.. जसं त्यांच्या कंपन्या profitability शोधत इथे आल्या तसं Americansनी आणाव्यात त्यांच्या companies! इथले jobs तिकडे कशाला नेतायत?”

कुशल, “काहीही असला तरी त्यांनी आपल्या इथे ह्या कारणासाठी का यावा? तिथे बस societal comfort मध्ये म्हणाव, आधी स्वतः केलेले health insuranceचे लोचे सुधारा अन नेहेमीप्रमाणे जुगाड करून नोकर्याही पैदा करा. World war नंतर केलेलं तसं! आमच्या इथे येऊन गांधीजींची स्तुती करतील अन लगेच म्हणतील - बोला काय काय खरेदी करणार?”

काळे आजोबा, “ ते जाऊदे, पाकिस्तानच नाव काढतोय का बघू”

मी, “छे छे काहीही काय! १७६० पुरावे देऊन त्यांना हे लोक terrorist state declare नाही करत, आता असली अपेक्षाच कशी करायची? म्हणा मुंबईतच उतरणार आहे.. बघायचा इथेतरी काही बोलतो का ते?”

विशाल, “Stunt आहे, गांधीजींबद्दल ह्याला काय प्रेम! Iraq, Afghanistan मध्ये लाखात लोक फुक्कट मारलेच ना ह्या लोकांनी? अहिंसा my foot! साधी apologyसुद्धा नाही त्यानंतर ह्यांची!”

थत्ते आजोबा, “अरे stunt नाही, ज्या देशात जातोय तिथल्या सर्वात जास्त मानल्या जाणार्या नेत्यासमोर मान झुकवायची ह्यांची प्रथा आहे, हाहाहा! अन तसं करताना मनापासून त्या थोरांचे आदर्श follow केले पाहिजेत असा थोडाच आहे?!”

कुलकर्णी आजोबा, “आणि हो, हा दिवाळीत येणारे.. एखादा बाण वगैरे जरासा इकडून तिकडे गेला चुकून मुंबईत तर आख्खी मुंबई बंद करायला बघणार नाहीत congressवाले; बाकी ह्यावेळी त्यांना काय-काय "मिळणार आहे" ते बघायला हवं”

कुशल अन मी, “अहो आजोबा! त्यांच्या policies अन politicsबद्दल नकोच बोलायला. आमच्या group मध्ये इतके मतभेद आहेत त्याबद्दल! असो, ओबामा फक्त business साठी येणारे, साठ-एक businessmenची फौज घेऊन. एवढाच बघायचा की किती विमानं, तोफा, जहाज, nuclear भट्ट्या वगैरे विकतो अन promises करतो नोकऱ्यांच्या बदल्यात. एकच बराय की ह्यावेळी लगेच पाकिस्तानात जाऊन अजून काहीतरी विकणार नाहीये”

कुलकर्णी आजोबा, “ चीनने already विकलंयना एवढं सगळं त्यांना .. म्हणून अमेरिकेचा scope कमी झालंय त्यामुळे”

विशाल, “जाऊदे हा जास्तीच वाढीव विषय होणारे, ह्याबद्दल तो गेल्यानंतर बोललेलंच बरं”

थत्ते, “अरे वाढीव काय?! ही काय भाषा आहे? पण तुमचं चालूदे.. तसाही ओबामाला Young India मधेच जास्त interest असणारे. जास्त market तुम्ही लोकच त्याला देणार आहात. त्याला तुम्हाला जास्तीत जास्त electronic खेळणी, cars, phones वगैरे विकण्यात जास्त interest आहे. म्हणजे तिथे जा, त्यंची खेळणी वापरा, इथे या, परत त्यांचीच खेळणी! तीसुद्धा महागात वापरा.. चांदी आहे त्याची”

मी, “असो, चकल्या पडण्यासाठी घरून SMSने समन्स आलंय, so ह्या विषयावर माझं expert’s opinion मी तुम्हा सर्वांना नंतर चकल्यांच्या खुराकासकट सांगतो. Happy Diwali!” ;:)

Mayday

(Please read: A Sniper's Death and The Amelioration before reading this post)

. . . continued

It was almost the end, the finale lying ahead
He who killed their dad, would soon be dead

Salim dealt with the leader's den, inspected the ammo
'yes, that's all that we need, to win without much bloodshed

They entered the house, all a mess and awfully silent somehow
Searching the house, found a report saying he's dead. "What? How?"

Back to the cave where they camped he proudly smiled & told Ahmed
"Khudabaksh's alive, enjoying his life! Which we will no more allow"

Michael saw the map, the plotting, he was amazed to see what begot
"Let's go brother, to another country. Well there's a different plot"

Khudabaksh's camp was well fortified, it wasn't a child's play to get in
They didn't want any bloodshed, just the mafia, in hell he would rot

Spying in the camp he understood, what the two were up-to
There wasn't much time, they had to leave, without much ado

Having done the groundwork they waited, Pathan would never escape
this was it! Coming nightfall, they would make a breakthrough

"Kaboom" the sky went ablaze, 'this was the moment'
They ran towards the den, their destiny wasn't distant

Crashed was the fence, dead were the sentries, the plan had worked wonders
the boys were running, searching the rooms, oh! They were impatient

They entered the Afghan's room, it was already full of shrieks
Forrest yelled: "Put down the guns, I'll shoot the one who speaks"

Khudabaksh turned around, gun still pointed towards the kids on the floor
"and who are You now? What's your business here?" he asked with a roar

Salim yelled, "kill him, he killed our dad, whom we came here to avenge"
"Quiet!" snapped Michael, "whom he killed, we would have, to take our dad's revenge"

Amjad went aghast, this was new , but the time was being wasted
Clock was ticking, they had to act, bombs were timed and planted

In that room, amidst five people, four of them quite so young
Hot-blood-burning-den-pointed-guns, tied was every tongue.

The Amelioration

(Please read: A Sniper's Death before reading this post)

. . . continued

He had killed his foe, skillfully and ruthlessly
and now he was basking in the glory amongst his own people

Khudabaksh, an ex-terrorist, now an Afghan drug mafia
was listening to the praises from the members of his tribe

He had now no-one to challenge his plans, Mohammad was dead
the one, would no longer hamper the drug deals in Afghanistan

And after thinking so, Khudabaksh dismissed his vajheers
and returned to his palace, to eat, sleep and love his wife

Far away, in the valley of Kashmir, Amjad saw the beautiful forest
Yes, he claimed, this is my practice range for shooting

"But what about the Army?" Salim asked his brother
"the only way to do this and yet not get caught is to.."

"To join the Mujahideans, I see" Amjad completed the sentence
"Baba fought against them; but to avenge him we'll have to do this", said Salim

And so they joined one of the terror camps in the valley
where they got adequately trained to use the guns and ammo

Of Amjad and Salim, the latter became favourite amongst the camp leaders
gifted with the skill of making explosives, was his reputation in the valley

But the two always feared getting brain-washed like others
still with the power of their bond, they acted influenced and stayed strong

Once when the training was over, the leaders got troops ready to strike
and as they all entered the Jungle the brothers disappeared and begun their hike

They entered the Afghan border, paid the sentry, entered Afghanistan
and furious were the leaders left with no bombs expert in the squad

They took an oath to finish this duo, that dated ditch them
and thus they sent notorious assassins, to so the job and set an example

Khudabaksh was unaware, he was enjoying the success, of course,
after Mohammad's termination, who was there to obstruct the trade?

Death was creeping towards him, it had become more lethal than ever
with a slash of the blade they would kill many, who'd stop them and how?

At various villages on the way the boys got the needed chemicals
and by the time they reached Khudabaksh's state they were nearly armed

Use of proper guns and explosives was the key, Salim knew this well,
so, for acquiring the guns beforehand he dealt with the Pashtun leader



. . . to be continued

A Sniper's Death

There was once Forrest, a feeble little child,
Who was very scared of the animals in the wild

A chronic case of Agrizoophobia
He developed a jungle-nausea

Oh, did I tell you? There was Michael, his brother
Whose favourite movie was Disney's "Flubber"

A geek, a gifted scientist since his childhood
Brain all developed, as a mortal man's could

They were so merry and they were growing up
Strong & smart so much, seldom they'd hookup

They passed out of school, oh; career time!
Forrest chose Sports (boxing) and Michael: Science-line

Once they came home from the college, entered with a roar
To find their father, an Army Sniper, shot dead on the floor

A brave man, a man of courage, principles and discipline
Each of the boys were proud to be their dad's kin

Dead, was their dad, the only other guy they'd completely trust
Truth was so bitter, and with it they could not simply adjust

Dad was a cunning, fierce fighter, Dad had killed many men
Dad wouldn't die this easily! His death shouldn't go in-vain

Slowly returning to the reality, their brains started to work
"Who'd kill dad?" they analyzed without going berserk

They talked to dad's colleagues, them fighters from the army
Listed down all, then shortlisted, every worst possible enemy

Michael carried the forensic study, the way his dad was killed
And ascribed the results it to him, who was that much skilled

Forrest held his dad's rifle the old man had proudly used
"You must learn to shoot son!" dad seldom said. Oh! Why'd he refused?!

'Now's the time, I'll kill that son of a bitch' he thought of revenge
"I'm coming with you brother" Mike said, and they left for the range.



. . . to be continued

जन गण मन . . .

जन गण मन उध्वस्त हो चला
और काँपे उद्विग्न ये धरा
मधुशाला में मस्त हो चले
युव भारत पीके यूँ मदिरा

"कल किसने है देखा यारों"
मस्ती में बोले यूँ बेफ़िकर
बावरे है ये, ना जाने इतना
जीवन-आस मिटाए ये वचन

"लक्ष्य" ना छपा बस परदेपे
सरल नहीं है यूँ जीवन-रण
कवच कुंडल जब जब लुट जाएँ
वीर कर्ण न पा गया मरण?!

हाँ, वही करो जो लगे तुम्हे सही
मार्गक्रमणका वो एक अध्याय
पर "जो जो करे वो वो भरे"
वहां सृष्टीका यही होगा न्याय

कर्म करो ना सोचो फल की
ये नहीं है अच्छा अभिप्राय
पर, फल संहारनके एप्सितसे
आत्मा को न हो पाए अपाय!

कहे आदित्य ये युव-भारतसे
हम, बस हम ही रखते है वो शक्ति;
"राष्ट्र निर्माण से स्तिमित हो जग सारा"
जन गण मन की अब यही हो उक्ति!