पुलंचे एक प्रेरणादायी पत्र

सगळ्यांनीच वाचव असं हे पत्र आहे. पुलंचे एक प्रेरणादायी पत्र पु लंच्या पहिल्या स्मृतिदिनाच्या दिवशी लोकसत्तेने एक लेख प्रकाशित केले होते. ज्यामध्ये पु.ल. आणि सुनीताबाई यांच्या या देण्याच्या आनंदाचं अतिशय निर्मळ विवरण स्वत: पु लंनी एका पत्रातून केलेलं आहे. या पत्रात पु लं सगळ्या आयुष्याचं सार सांगून जातात. आपण जगायला का आलो इथपासून ते आयुष्याचा सर्वोत्कष्ट बिंदू इथवर ते सारं सांगतात.या पत्राचं निमित्त ही तसं वेगळं आहे. पुलंचे नातेवाईक, चंदू ठाकूर हे लष्करात – हवाई दलात होते. त्यांच्या जवळच्या मित्राचं विमान अपघातात निधन झालेलं होतं. अशा प्रसंगी आयुष्याबद्दलच निराशा वाटून त्यांनी पुलंना एक पत्र लिहिलं. त्याचंच हे उत्तर:

१० जुलै १९५७, -

प्रिय चंदू

रात्रीचे पावणे अकरा वाजले आहेत आणि मी रेडिओतून एक संगीतिकेचा कार्यक्रम प्रोड्यूस करून आताच घरी आलो आहे. तुझे पत्र वाचले. सुनीता सातार्‍याला बाबांकडे गेली आहे. वास्तविक पत्र तिला आहे पण तुझ्या पत्राला उत्तर लिहावेसे वाटले म्हणून उत्तर लिहायला लगेच बसलो. मला गेल्या कित्येक दिवसांत शांतपणे स्वस्थ बसायला फुरसदच मिळाली नाही. हा ऑपेराच घे. गेले आठ दिवस मी राबतो आहे. आज ९ ३० ते १० हा कार्यक्रम झाला. स्वर हवेत विरून गेले. मला फक्त थकवा उरला आहे. मी विचार केला – फक्त थकवा च उरला आहे का? वास्तविक विचार केलाही नसता. लाथ मारून वळकटी उघडली असती आणि घोरायलाही लागलो असतो. पण तुझ्या पत्राने थकलेल्या अवस्थेतही विचार करायला लावले. आणि जसजसा विचार येईल तसतसा मी लिहिणार आहे. किंवा पेन आणि कागदाच्या सहाय्याने विचार करणार आहे.

तुझ्या सर्व पत्राचा सारांश हाच आहे की हे सारे आहे तरी काय? जुन्या लोकांनीही हा प्रश्न विचारून घेतला आहे. कस्त्वम? कुत: आयात:? तू कोण आहेस? कुठून आला आहेस? पण सगळ्यात महत्वाचा प्रश्न मला वाटतं हा नाही. तू कशासाठी आला आहेस हा प्रश्न महत्वाचा आणि काण्ट पासून विनोबांपर्यंत सर्वजण त्या प्रश्नाचं उत्तर शोधत आहेत. त्या थोरांच्या मानानं आपण अल्पमतीच. पण तू कशासाठी आला आहेस? हा प्रश्न सुचण्याचं भाग्य ज्यांना ज्यांना लाभलं; ते तुझ्या पत्रामुळं तुलाही लाभलं आहे, असं मला वाटलं; ते धन्य आहेत. हा महान प्रश्न आहे. मनाच्या महान अवस्थेत हा प्रश्न सुचतो. तुझं विमान ज्याप्रमाणे जमिनीवर स्वत:चा पंखा नुसताच फिरवीत राहिलं तर त्याला अर्थ नाही त्याचप्रमाणे मन देखील जागच्या जागी नुसतं घुमत राहिलं तर त्याला किंमत नाही. जमिनीवरचे पायच सोडून एक उड्डाण घ्यावं लागतं आणि अलिप्तपणाने भूगोल पाहिल्यासारखा जीवनाचा विचार करावा लागतो. पण हा विचार करताना आपल्याला त्याचे उत्तर देण्याची ताकद आहे, अशा अहंकारानं जर विचार सुरू झाला तर उत्तर कधीच सापडत नाही. त्याला संपूर्ण निर्मम व्हावं लागतं आणि घोडे पेंड खाते ते इथेच.

तू तुझ्या पत्रात अखिल स्त्री जातीला अत्यंत हीन लेखून मोकळा झाला आहेस. बायका मूर्ख! का – तर तुला त्यांच्यात अजिबात अर्थ आढळत नाही. पण अशाच तुला मूर्ख वाटलेल्या बाईचं छोटं पोर पाहिलं आहेस न तू? त्याचं ती सर्वस्व आहे कारण त्याच्या सुखदु:खाशी तिच्या इतकं कोणी रममाण झालं नाही. आणि माणसाला काय हवं असतं ठावूक आहे? स्वत: शी एकरूप होणारं दुसरं कोणीतरी! काय भयंकर अहंकार आहे नाही? तुझ्याशी स्वत:चं ‘स्व’त्व विसरून आपलं सर्वस्व अर्पण करणारी व्यक्ती हवी आहे. पण तू असा विचार केला आहेस का? तू कुणाच्यात तुझा ‘स्व’ अर्पण करायला तयार आहेस का? निर्मम होऊ शकतोस का? नाही! तू होऊ शकत नाहीस. मी होऊ शकत नाही. होऊ शकतात फक्त स्त्रिया. ज्यांची तुला अजून ओळख पटली नाही.

तुझी आई पहा. ती आप्पांसाठी जगते. तिला वैयक्तिक महत्वाकांक्षा नाही. सुनीता स्वतंत्रपणे खूप गोष्टी करु शकली असती. तिच्यात असामान्य बुध्दीमत्ता आहे. पण तिने आपले सर्वस्व माझ्यासाठी ठेवले. माझ्याशिवाय तिला विचार नसतो. इतके आपण पुरुष समर्पणाच्या वरच्या अवस्थेला नाही जाऊन पोहोचत. दु:खे निर्माण होतात ती इथे! तू सदैव मृत्यूच्या छायेत वावरत असतोस. मी देखील ऑफिसमध्ये रोज सोनापुरावरून जातो. अनेकांची अंतिमयात्रा मला दिसते. विचार येतो सारा अट्टाहास यासाठीच का करायचा? लिहायचं – नाटकं लिहायची – विनोदी साहित्य लिहायचं-गायचं – गाणी करायची – कशासाठी? शेवट तर ठरलेलाच आहे. पण हे सारे विचार कुठून उत्पन्न होतात. त्याची गंगोत्री कोणती? त्याची गंगोत्री आपल्या अहंकारात आहे. मी आहे तर जग आहे. किंबहुना सारं मला आवडेल असं असलं तरच त्या अस्तित्वाला किंमत आहे. या विचारातून नक्की काही संभवत असेल तर दु:ख! निराशा!. तुला असल्या निराशेने घेरले आहे.

तुला वाटतं मी फ्लाईंग का करावं? चंदू – कारकुनांनी तरी मानेचा काटा मोडेपर्यंत का झिजावं? भंग्यांनी संडास साफ का करावे? स्त्रियांनी बाळंतपणाच्या यातना का भोगाव्या? इतकंच काय गाणाऱ्यांनी का गावं? चित्रकारांनी चित्रं का काढावी? जगात कुणी कुणाला दु:ख का द्यावं या प्रश्नाइतकाच जगात कुणी कुणाला आनंद तरी का द्यावा हा प्रश्न विचारता येण्यासारखा आहे. शहाण्यांनी या प्रश्नाच्या मागे लागू नये. कारण हे सारं काय आहे कशासाठी आहे याचं उत्तर कुणालाही सापडलं नाही. हे आहे हे असं आहे. यात आपल्याला होऊन अर्थ निर्माण करायचा आहे. नाही तरी फूल म्हणजे काय असतं? काही स्त्रीकेसर काही पुंकेसर एक मऊमऊ तुकड्यांचा पुंजका एवढंच ना? पण आपण त्याला अर्थ दिला. कुणी ते प्रेयसीला दिलं. कुणी देवाला दिलं. कुणी स्वत:च्या कोटाला लावलं आणि फुलाला अर्थ आणला. जीवनालाही असाच अर्थ आणावा लागतो. आणि तो अर्थ काहीतरी घेण्यात नसून काहीतरी देण्यात असतो. जीवनाला आपण काहीतरी द्यावे लागते. अगदी निरपेक्ष बुध्दीने द्यावे लागते. आणि मग जीवनाला अर्थ येतो.

हवेत विरणाऱ्या अल्पजीवी स्वरांची संगीतिका आज नदीत दीपदान करतात तशी मी सोडली. कुणाला आवडेल कुणाला नावडेल. कुणी माना डोलावतील कुणी नाकं मुरडतील. मला त्याचं दु:ख वा आनंद होता कामा नये. दु:ख झाले पाहिजे ते देताना झालेल्या चुकांचे, अपूर्णत्वाच्या जाणीवेचे. आनंद झाला पाहिजे ते करताना झालेल्या तन्मयतेचा! बस्स. एवढेच करण्यासाठी आपण इथे आलो आहे. तुकोबा म्हणतात याचिसाठी केला होता अट्टाहास, शेवटचा दीस गोड व्हावा. मी म्हणतो रोजचा दीस गोड व्हावा हा अट्टाहास हवा. कारण रोजच्यातला कोणता दिवस शेवटचा आहे हे कधी कुणाला आधी कळलं आहे? आईला पोरापासून काही घेण्याचा आनंद कुठे असतो? पोराला जन्मल्यापासून ती देत येते. तू कधी वासरू पीत असताना गाईचे समाधानी ध्यान पाहिले आहेस का?

जीवनाचा मळा आपण शिंपावा. उगवलं तर उगवलं मग कुठल्याही क्षत्रात तू ऐस. वैमानिक ऐस अगर हमाल ऐस. बोजा टाकायचाच आहे. तो आनंदाने टाकावा. वैतागाच्या ठिणग्या लगेच पायाखाली विझवाव्या. वैताग कंटाळा मलाही येतो. क्षुद्रपणा दिसतो. स्वार्थ दिसतो. पण तसा आपल्यातही कुणाला आढळणार नाही ना याची चिंता असावी. म्हणजे मग जगण्याला धार येते. मनाचा आम्ल झडतो. तू हे फिलॉसॉफर वाचण्यापेक्षा ललित लेखक वाच. डोस्टोवस्की – गोर्की – डिकन्स – शेक्सपियर वाच. जीवनाला रंग देणारी माणसे ही. तत्वद्न्यांचं आणि माझं कधीच सूत जमलं नाही. शून्याला भागत बसणारी मंडळी करायची आहेत काय? त्यापे्क्षा तुझ्या दारासमोर फुलबाग करायला लाग! जीवनाचा आनंद अत्तराच्या कुपीतले झाकण उघडल्यासारखा दरवळायला लागेल आणि ऐसा मझा येईल!

लग्न जरूर कर पण गरिबाच्या रसिक सालस पोरीशी कर. तिला चित्रकला येत असावी. तिला ते नाहीतर संगीत यावं. पण केवळ दिखाऊ ऍकम्प्लिशमेंट्स नव्हेत हं. अगदी खऱ्या तिला आपल्या कलांची जोपासना करता येईल अशा स्वास्थ्यात ठेव. ती तुला जीवनाचं नवं दर्शन घडवील आणि चंदोबा ही शक्ती फक्त स्त्रीत असते. परमेश्वराची ही अगाध कृती आहे. साऱ्या जिवीताची जी प्रेरणा आहे, ती स्वत:ही हे पुष्कळदा विसरते आणि वेड्यासारखे वागते. हे दुर्दैव आहे. तुझे सोबती अचानक गेले आणि तुला दु:ख झाले. साहजिक आहे. अंतर्मुख होणंही साहजिक आहे. तू म्हणतोस की their deaths were not justified. My dear boy, whose deaths are justifiable?

माझा एक भाऊ औषधांच्या अभावी वयाच्या अकराव्या वर्षी वारला. माझे वडील अत्यंत निर्व्यसनी होते, निष्पाप होते, प्रामाणिक होते. ते पन्नाशीच्या आधी हृदयविकाराने वारले. परवा मुंबईत गोळीबारात माणसं मेली. आणि हिरोशिमा? त्याबद्दल लिहायला हवं का? ज्या दिवशी जन्माला येणं जस्ट्फाइबल होईल त्या दिवशी आपण मरणाचं जस्टिफिकेशन शोधत बसू. पण आज हाती आलेल्या क्षणाचं सोनं करायचं आहे. जीवनाच्या त्या क्षणांची मजा हीच की ते दुसऱ्याला दिले तर त्या जीवनाचं सोनं होतं नाहीतर शुध्द माती. आपलं जीवन मातीमोल वाटायचं सुध्दा एकच कारण की मला दुसऱ्याच्या जीवनात सुख कसं देता येईल याचा विचार अस्वस्थ करीत नाही. आणि तो ज्यांना अस्वस्थ करतो ते भाग्यवान जीवनाला अर्थ आणतात. तुझं पत्र मी सुनीताला पाठवीन. तिचं उत्तर तुला येईलच. १२ वाजत आले. आता थांबतो.

कळावे,

भाई

मराठी भाषेची ताकद !!!

मराठी भाषेची ताकद खालील २ लेखात पहा. प्रत्येक शब्द ' क ' आणि ' प ' पासून सुरु करुन येवढा मोठा परिच्छेद लिहिला आहे. जगातल्या कोणत्या इतर भाषेत अशी ताकद असेल ?

***********************************************************


केव्हातरी कोल्हापूरच्या कर्तव्यतत्पर केळकर काकांबद्दल काकांच्याच कचेरीतल्या केशवने काकूंसमोर कागाळी केली. काकू कावल्या. काकूंनी कपाटातून कात्री काढून काकांच्या कामाचे कोरे करकरीत कागद कचाकचा कापले. काकांचे कापलेले कागद केशवानेच कचऱ्यात कोंबून काकांच्याच किचनमध्ये ' कजरारे-कजरारे ' कवितेवर कोळीनृत्य केले. काकूंनी कागद कापल्याचे कळताच काका कळवळले. काकांनीही कमालच केली. काकांनी काकूंचे काळे कुळकुळीत केस कात्रीने कराकरा कापले. काका काय करताहेत काकूंना कळेनाच!

काकूंनी कर्कश्श किंचाळून कलकलाट केला. काका काकूंची कसली काळजी करणार! काकांना कामाची काळजी. काकूंच्या कर्णकर्कश्श कोलाहलातही , केशवाने कचऱ्यात कोंबलेले कागदाचे कपटेन कपटे काढून काकांनी कचेरीकडे कूच केले. कचेरीच्या कामासाठी काकांनी कंबर कसली. कागदाच्या कापलेल्या कपट्यांचे काकांनी ' कोलाज ' करून कामकाज कार्यान्वयित केले. केशवाचे कारनामे कळताच काकांनी काट्यानेच काटा काढला. काकांनी केशवालाच कोलाजचे काम करण्यासाठी कुथवला. कपटी केशवने काकांवरच कामचुकारपणाचा कांगावा करून कामाचा कंटाळा केला. काकांनी कठोरपणे केशवाला कामावरून काढले.

कासावीस काकूंनी कालच्या कडू कारल्याची कोशिंबीर कटाप करून काकांसाठी कच्च्या कैरीचे कोय काढून कालवण केले. काकांनीही करुणेने काकूंचे कृत्रिम केस कुरवाळले. केळकरांच्या कोकणस्थ कुटुंबात कर्तव्यापुढे कर्मकांड केव्हाही कनिष्ठच. कर्तव्यदक्ष काकांच्या कार्यकाळात कचेरीने कर्मरूपी किल्ल्याचे कीर्तिशिखर काबीज केले.

कामावरून काढलेल्या केशवाने कितीतरी काबाडकष्ट काढल्यावर कोल्हापूरच्या कॉम्रेड कणेकर कॉलेजने केशवाला कबड्डीचा कर्णधार केला. क्रिडापटू केशवाने कबड्डीतच करियर केले. कालच्या कागाळीखोर केशवाला काळानेच केला ' कबड्डीतल्या किचकट कसरतींचा कर्ता ' !

कथासार :

क्रियेविण करिता कथन , किंवा कोरडेची कीर्तन ,
कितीक किताब कष्टाविण , काय कामाचे

***********************************************************


परवा पुराण-प्रसिद्ध पखवाज पंडित पुरोहित पंतांची पिवळी पगडी पुरंदरच्या पंधराशेव्या पायरीवरून पुण्यात पर्वतीच्या पाचव्या पायरीपाशी पर्णकुटीपासून पंधरा पावलांवर पहुडलेल्या पंकजच्या पोटावर पटकन पडली. पगडी पडलेली पाहताच पंत पुरंदरच्या पायथ्याशी पोलिसठाण्यात पळाले. पुरंदरच्या पोलिसांनी पंतांना पुण्याच्या पोलिसांकडे पाठवले.

पंत पुण्यात पोहोचताच पोलिसांवर पेटले. पंत पेटल्यामुळे पोलिस पटकन पर्वतीकडे पळाले. पांढर्‍या पोषाखातल्या पोलिसांना पाहून पंकज पर्वतीच्या पलिकडे पळाला. पोलिसांनी पंकजचा पिच्छा पुरवला. पळता पळता पंकज पाण्याच्या पाँडमध्ये पडला. पंतांनीच पाण्यात पोहून पंकजला पकडले. पिवळी पगडी पण पकडली. पोलिसांनी पंकजला पोलिसठाण्याकडे पिटाळले. पकडणारा पोलिस पदपथावर पाय पसरून पडला. पोलिस पडलेला पाहून पंकज पाठीवर पांघरूण पांघरून पळाला.

पंतांनी पुरंदरला पोहोचताच पगडीत पंकजचे पैशांचे पाकिट पाहिले. पाकिटातले पुष्कळ पैसे पंतांनी पनवेलला पुत्राला पोस्टाने पाठवले. पंतांच्या पाजी पुत्राने पैशांच्या प्राप्तीतून पोटात पंजाबी पदार्थ पचवले.

पंतांना परमेश्वरच पावला! पंकजला पकडण्यासाठी पंतांसोबत पुण्यात पोहोचलेली पंतांची पोरगी प्राची पंकजला पहिल्यांदा पाहताच पंकजच्या प्रेमात पडली. प्राचीने पंकज , पोलिसांची पकडा पकडी पाहिली. पंकजचा पदपथावरून पोबाराही पाहिला. पानशेतच्या पुराच्या पाण्यामुळे पुनर्वसित पंकज परत पर्णकुटीत पोहोचला. पित्यासमवेत प्राची पुरंदरला परतली , पण पंतांनी पंकजच्या पाकिटातल्या पैशांबाबत पंक्ति-प्रपंच पाळला. पुष्कळ पैसे पुत्राला पाठवले. पंतांच्या पुन्हा पुन्हा पिडणार्‍या पुराणांच्या पोपटपंचीमुळे प्राची पेटली.

पंकजच्या प्रेमाखातर प्राची पुण्यास परतली. प्राचीनेच पंकजवरच्या पोलिसांच्या पंचनाम्याला पाने पुसली. पंकजला पहायला प्राची परत पर्णकुटीपाशी पोहोचली. पण पर्णकुटीत पहुडलेल्या पंकजचे पाय पळून पळून पांढरे पडलेले! प्राचीने पंकजच्या पायावर पिवळे पुरळही पाहिले. पंकजची परिस्थिती पाहून प्राण पिळवटलेल्या प्राचीने पदर पाण्यात पिळून पंकजचे पाय पुसले. प्राचीचा प्रथमोपचार पाहून पंकजला पोरगी पसंत पडली. पंकजने प्राचीला पर्णकुटीतच पटवले.

पर्णकुटीतील प्रेम-प्रकरण पाहून पर्णकुटीच्या पायर्‍यांवर पत्ते पिसणारी पोरे पूर्व-पश्चिमेला पांगली. प्राचीने पंकजचे पा़किट पैशांविनाच परतवले. परंतू प्रेमात पारंगत पंकजने प्राचीस पाच पाप्या परतवल्या. पंतांना परमेश्वर पावला , पण पंकजला पंतांची पायाळू पोर पावली.

***********************************************************


ज्याने हे लिहिलं तो खरंच थोर !!

चला तुम्हाला तुमचा महाराष्ट्र दाखवतो

कवी : अनामिक

********************************

राजे...........

राजे असा कंटाळा करून चालणार नाही
माझ्याशिवाय तुमच्याशी
खरे कुणीच बोलणार नाही
’गाईड’होण्याची संधीही
मी कशाला हुकवतो?
राजे, चला तुम्हाला तुमचा महाराष्ट्र दाखवतो

सुरूवात शिवनेरीपासून?
की,रायगडापासून करायची?
उलटी की सुलटी?
कोणती मळवाट धरायची?
असे कोड्यामध्ये पडू नका,
कुणालाच उपदेश नको,
"आपापसात लढू नका"
तेव्हाही पटले नाही,
आत्ताही पटणार नाही.
मरतील पण सवयीपासून
मागे कुणी हटणार नाही.
म्हातारीच्या मरणाने
काळ बघा कसा सोकावतो?
राजे, चला तुम्हाला तुमचा महाराष्ट्र दाखवतो..

शिवबा घडवायचा असेल तर
त्यासाठी जिजाऊ असली पाहिजे
शहाजीच्या मनामध्ये
ही आस ठसली पाहिजे.
पण आजकाल हे सारे
घडताना दिसत नाही
तुमचे चरित्र वाचायला गोड वाटते
पण पचनी पडताना दिसत नाही.
पोकळ मराठी बाणा तर
बघा स्वत:लच फ़सवतो
राजे, चला तुम्हाला तुमचा महाराष्ट्र दाखवतो...


ते बघा नवे देशमुख,
ते बघा नवे देशपांडे,
वतनदारीसाठी टपलेले आहेत
त्यांच्या आतली काळी माणसं
खादीमध्ये लपलेले आहेत.
पराक्रमाला तोड नाही
कर्तुत्वाला जोड नाही
महाराष्ट्राच्या भल्याची
स्वार्थापुढे ओढ नाही
म्हणूनच तर सह्याद्री
आपला माथा झुकवतो
राजे, चला तुम्हाला तुमचा महाराष्ट्र दाखवतो...


ज्यासाठी जान की ’बाजी’ लावावी
तोच खिंडीमध्ये गाठतो आहे
पिसाळांचा सूर्याजी तर
इथे दर फ़ुटा-फ़ुटाला भेटतो आहे.
"आधी लगीन कोंढाण्याचे"
म्हणण्याची
आज तानाजीत हिंमत नाही
बापजाद्यांच्या पराक्रमांची
आज रायबाला किंमत नाही.
इतिहास राहिला नाही
जो तो सोईप्रमाणे
आज इतिहासाला वाकवतो.
राजे, चला तुम्हाला तुमचा महाराष्ट्र दाखवतो...


आपलेच आपल्याला लुटायला
लागले
परक्यांची आवश्यकता नाही
परक्यांनीच लुटले पाहिजे
हा काही त्यांचाच मक्ता नाही.
डोळे मिटलेल्या मांजरीचे
सारे नखरे कळत आहेत
मनातल्या मनात शायिस्तेखानाची
बोटे अजून वळवळ्त आहेत.
आपलाच गनिमी कावा
बघा आपल्यालाच कसा चकवतो?
राजे, चला तुम्हाला तुमचा महाराष्ट्र दाखवतो...


तो बघ प्रतापगड सांगतोय,
इथेच पराक्रम घडला होता.
अफ़जुल्याचा कोथळा
बाहेर पायथ्याशी पडला होता.
अजूनही अफ़जुल्या
तो पराक्रम सांगतो आहे.
आम्ही आमची अक्कल
उगीच वेशीला टांगतो आहे.
मेलेल्यांशी वैर धरून
कुणी अफ़वा इथे पिकवतो
राजे, चला तुम्हाला तुमचा महाराष्ट्र दाखवतो...


तो बघा ज्याचा प्रदेश,
तिथेच त्याचा किल्ला आहे.
इष्टप्रधान मंडळाचा
फ़ायदेशिर सल्ला आहे.
ज्याचा त्याचा झेंडा आहे
ज्याची त्याची राजमुद्रा आहे.
सुखी माणूस तोच,
ज्याच्या अंगी खादीचा सदरा आहे.
डोक्यावरून पाणी चाललेय
जो तो आपल्यापुरते चुकवतो
राजे, चला तुम्हाला तुमचा महाराष्ट्र दाखवतो...


शिवा काशिद,मुरारबाजी,
नेताजी,हिरोजी आणि मदारी
आता भेटाण्याची आशा नाही.
जीवाला जीव देण्याची,
मावळ्यांना आता नशा नाही.
खूप झाल्या सेना,
खूप झाले सेनापती,
सैनिका-सैनिकांची वाटणी आहे.
वाईट वाटण्याचे कारण नाही,
आजच्या राजकारणाची
हीच धाटणी आहे.
निष्ठा दाखवायची खुमखुमी येता
पटकन डिजिटल ब्यानर डकवतो
राजे, चला तुम्हाला तुमचा महाराष्ट्र दाखवतो...


पुरंदरच्या तहाची परंपरा
आजकाल जोरात पाळली जाते.
परस्परांचा फ़ायदा असेल तर
राजकीय लढाईही टाळली जाते.
राजकीय मांडवली झाली की,
पाच वर्षापुरते तरी भागते.
राजे,छाव्याला जामीन ठेवायला,
वाघाचे काळीज लागते.
दुसर्याच्या जळत्या घरासामोर
आज आम्ही आपले कपडे सुकवतो.
राजे, चला तुम्हाला तुमचा महाराष्ट्र दाखवतो...


राजे,यांना शहाणे समजू नका,
हे तर चक्क बावळे आहेत.
तुम्हाला केलेय देव त्यांनी,
तुमची इथे देवळे आहेत.
लाज वाटते म्हणून सांगतो,
आम्ही पदरचे रेटत नाही.
तुळजा भवानीने तलवार दिलीच कशी?
आमच्या बंडखोर मनाला पटत नाही.
खरा इतिहास राहिला बाजूला,
ओळखा कोण ह्या कंड्या पिकवतो?
राजे, चला तुम्हाला तुमचा महाराष्ट्र दाखवतो...


शेतकर्यांची अवस्था अशी की,
जसा वेढ्यामध्ये पन्हाळा आहे.
बारा महिने तेरा त्रिकाळ
त्यांच्या आयुष्य़ात उन्हाळा आहे.
राजे,चूकुनही बघू नका
त्यांची अवस्था कशी आहे?
विषासाठी पैसा नसेल तर
घराच्या आढ्याला फ़ाशी आहे.
व्याजाने व्याज वाढत जाते
तरीही विचारतात,
हप्ता का थकवतो ?
राजे, चला तुम्हाला तुमचा महाराष्ट्र दाखवतो...


सरकार म्हणाले शिका,
पोरं इथले शिकले आहेत.
शिक्षणाची दुकाने तर
वढ्या-वघळीला टाकले आहेत.
सिंहगडाखालचा पराक्रम तर
खरोखरच बघण्यासारखा होता.
रेव्ह पार्टीच्या थोबाडावर
उच्चभ्रुपणाचा बुरखा होता.
येतील तसे दिवस
आपला महाराष्ट्र धकवतो.
राजे, चला तुम्हाला तुमचा महाराष्ट्र दाखवतो...


जसे राजकारणाचे,
तसे साहित्याचेही झाले आहे.
सहकाराला स्वाहाकाराचे
बकासुरी रूप आले आहे.
आया-बहिणींच्या इज्ज्तीची
समस्या तर जटील आहे.
नाक्या-नाक्यावर उभा
जणू रांझ्याचा पाटील आहे.
लोकशाहीचा पाईक मी,

राजे, चला
मी तुम्हाला
तुमचा महाराष्ट्र दाखवतो...

एक दिवस . . एक Match. . .

एक कविता, अर्धवट लिहिलेली
एक match, भलती रेंगाळलेली
एक दुपार, आळसात office मध्ये घालवलेली
Internet, live-streaming मध्ये Down झालेली.


एक appointment, आयत्या वेळी 'cancel' झालेली
एक कटिंग चाय, फोन वर बोलताना थंड झालेली
एक assignment, काहीशी खरडलेली
Match मध्ये डोकं असल्यामुळे जराशी चुकलेली


एक संध्याकाळ, Gym मधली TV समोरची गर्दी
एक work-out, जे लवकर आटपले असते एरवी
एक प्रश्न (in SRK's words) - score क्या हुवा है?
Fours-Sixes ची उधळण, treadmill वरचा rhythm चुकवणारी


एक मैत्रीण, schedule busy असून कॉल करणारी
एक journey, फोन वर बोलता बोलता संपलेली
एक local train, commentary ऐकणार्यांनी भरलेली
एक Match, thrilling mode मध्ये नेऊन जिंकलेली !!!

How to Register your Mobile Number for DND - TRAI

Telecom Regulatory Authority of India (TRAI) has started its Mobile and Landline Consumer’s Preference Registration process to to effectively arrest or stop pesky commercial calls and empowered consumers against unwanted calls and SMSes.

So If you wish to block commercial communications like Unwanted SMS and Telemarketing calls, You can register your preference with your Service Provider either by way of voice call or SMS. All the options for customers have been effective from 1st March 2011.

In either case, you can do so by accessing the number 1909. Please note that this number is Toll Free, which means that the call you make or the SMS you send to this number will not be charged.

In blocking the commercial communication, you have two choices. You can register either in the Fully Blocked category; or in the Partially Blocked category with your choice over calls and sms from certain categories like Banking/Insurance/Financial products/Credit cards, Real Estate, Education, Health, Consumer goods and automobiles, Communication/Broadcasting Entertainment/IT, and Tourism & Leisure.

REGISTRATION OF PREFERENCE THROUGH 1909

1. After calling the toll free number 1909 and selecting the option to register through IVRS, follow the instructions prompted by the IVRS.

2. The IVRS will prompt you about the categories available for registration of customers’ preference i.e. the fully blocked category or the partially blocked category. a. Fully Blocked Category (No Call & No SMS) or b. Partially Blocked Category (No calls; SMS on selected subjects).

3. If you opt for the fully blocked category, your preference will be recorded in the Providers Customer Preference Register (PCPR) and you will be informed of the same through SMS, indicating your unique registration number.

4. If you opt for the partially blocked category, the IVRS will prompt you to opt for one or more of the following subjects on which you wish to receive SMS :

1. Banking/Insurance/Financial products/credit cards,

2. Real Estate,

3. Education,

4. Health,

5. Consumer goods and automobiles,

6. Communication/Broadcasting/Entertainment/IT,

7. Tourism and Leisure.
You can opt for one, or a combination of some, or all the subjects.

5. Your selected preference(s) will be confirmed by the IVRS.

6. You will get an SMS confirming the preferences exercised by you along with your unique registration number.

REGISTRATION OF PREFERENCE THROUGH SMS

1. You can register your preference(s) for commercial communications by sending an SMS to 1909.

2. The procedure for opting for various categories/subjects is given below:

(A) To opt for the fully blocked category, send SMS “START 0” to 1909.

(B) To opt for the partially blocked category, send SMS “Start ” to 1909 as given below:

“START 1” for receiving SMS relating to Banking/ Insurance / Financial products/Credit cards.

“START 2” for receiving SMS relating to Real Estate.

“START 3” for receiving SMS relating to Education.

“START 4” for receiving SMS relating to Health.

“START 5” for receiving SMS relating to Consumer goods and automobiles.

“START 6” for receiving SMS relating to Communication / Broadcasting / Entertainment /IT,

“START 7” for receiving SMS relating to Tourism and Leisure

Note 1: To opt for multiple preferences from categories send SMS “Start ” to 1909. For example for receiving commercial SMSs from Banking Insurance/Financial products/Credit cards and Real Estate, send SMS in the format “START 1, 2”.

Note 2: Preference ‘0’ will always suppress other preferences. If ‘0’ is sent with along any other customer preferences, it will be treated as a fully blocked preference. For example, “START “0,2,3”, will be considered a fully blocked option.

3. On receipt of an option exercised through SMS, the access provider will send an SMS to confirm the options exercised.

4. You have to send a confirmation SMS so that options exercised are implemented.

5. On getting the confirmation SMS, the Access Provider will register your preference and send you an SMS indicating.

Monica's Closet

This post is exclusively for those who've watched FRIENDS time and again and for those who LOVE Monica. In the 8th season Brian Buckner & Sebastian Jones have written a fantastic 14th episode "The One with the Secret Closet" in which Chandler and Joey find the Closet-full of junk that the cleanliness-freak Monica has dumped. Due to the way she's portrayed throughout the series before that, this comes as a shock to us. Great job Brian & Sebastian!

Why I came up with this today? Well, I 'm also interested in Architecture. So generally when I see beautiful structures, bungalows etc I try to get in, see it thoroughly, try to understand the architect's view-point for his unusual creation, if any, which helps me understand the way a human mind can think, creatively. Kinda psychological thing.

So during such visits, time and again I've noticed that even in the cleanest of the buildings, 90% times, there's a space containing a pile of clutter, stashed clumsily if not properly arranged, it reminds me of 'that' closet. Today after leaving the office I wandered in a semi-constructed, HUGE structure near Lower Parel station (a commercial park & a mall) impressive and looking beautiful even before completion of the project. Yet, in many of the corners the clumsily dumped debris was massive, it upset me and which reminded me of Monica's Closet.

Right there and then I decided to write about this, the feeling, but as I headed towards the Curry Road station I also thought, 'Why! Not just physically, we also tend to keep a lot of clutter in our mind & heart, somewhere deep beneath the usual affairs. Even those whose mind seems perfectly normal, those who are always calm and compose, peaceful and artistic (Read: Irrfan Khan from 7 khoon maaf) people have so much stashed away in some corner of their minds... Heart of a person who'd a bad break-up and got over it or a spiritually supreme person's mind may seem as clean a picturesque lake, but can it be assured that there's no clutter stored somewhere in the depths? So now I think, every person maintains a 'Monica's Closet.'

It's fun how we can relate things by making our mind run places.

First gear . . .

By unknown:

Bombai diary - March

My thoughts about the life in Mumbai and my experience.

I was in Mumbai for a year till a year back. Now I'm back in 'Mumbai', this time the scenario around me is a mix of Bombay (a bit more) and Mumbai (a bit less); so the name Bombai.


27/02/2011

I got up in the bus at 10.30. The atmosphere has changed. The coldness and the dryness in the air has vanished. the Sun is up but not blazing. I'm definitely in the Navi Mumbai. feels nice, good roads, beautiful railway stations and moderately disciplined traffic.

Good lazy day ahead, India England match, so I'm not leaving tai's place once I enter it.


28/02/2011

I left the place at 8.30, Sun wasn't up. But atmosphere's too humid, cool though. I like that about Mulund, it's much less hot round the year. Punched the coupons and entered 2nd class of the fast local train to Dadar. Lot of discussion about the India-England tie, I'm sure the match was fixed BTW. Changed line at Dadar and reached the office before time. Felt again: Local trains are awesome!

Everything's ready for me in the office, the desk, laptop, joining docs, everything. HR's approach is positive, proactive and organized! Totally different from HDFC's. I'm loving it already. Went through the joining formalities and the training and left the office by 7.30. Fantastic first day. I'm happy.


01/03/2011

I've to get the first class pass for the local travel asap. Not just the 2n class in the local trains but the platforms are very crowded too.From tomorrow leaving very early everyday to avoid the rush. Anyway my training begins at 9 AM everyday, thanks to the boss whose work piled up due to his Paternity leave, congrats to him for the fatherhood! This reminds me, have to really try hard and the best to maintain a good balance between the work life (performance etc) and personal life (family, friends, fun, health etc).

Left office very early to check the Gym, it's good. Gonna start from tomorrow. Also, met a friend and booked the pass. Plans well executed for the day.


02/03/2011

Mumbaiyya life and mumbaiyya food has it's own charm. Much praised and louded time and again my many people through so many mediums, it just continues to delight me. Last time when I was in town area with my best friend; Crystal was a delightful find. This time we went to Mainland China in Bandra to celebrate my niece's 1st job appointment and Golly! The food was such a delight! Simply loved it!

A word of advice, if you can travel by the local train before 8.30 AM and after 8.30 PM. It's so much fun to travel calmly by a non-crowded local train! Looking forward to traveling in a Metro though. Very soon. . .


03/03/2011

My first day at Gym after almost 6 years. Loved it!!! Did cardio-exercises. Stretched myself, ran for 30 minutes in 2 sets, did a 20 min cycling (burnt around 300-400 calories), did some 50 odd crunches etc, sweated a lot, got dead tired; in short - was DELIGHTED!!! Walking back to Curry Road station and then to home from Mulund station was a real tough task though ;)


04/03/2011

Another day at gym and suddenly I felt.. Am I too thin? Just then realized, mirrors make you look that way ;) also, all the people around in the Gym were either bulky or muscular,; hmmm, so a long way to go for me. Enjoyed the workout with weights though, worked out that way after a looooooong time!


05/03/2011

While traveling there's so much you can do! I realized today the FUN in tweeting, rather following 'right' people. So? A major re-shuffling is bound to happen soon. Tried posting from the cell-phone but somehow couldn't finish posting. I need a good blogging app for my E51. But then I guess there isn't any :(


06/03/2011

Met Nikhil, my best buddy from college after a long time and had a great time in Bhandup. Was sleeping / tweeting / watching TV (Matches, stupid movies etc) all day. Full-ON fun! A Fantastic way to spend the only off day in a week. Looking forward to next weekend; planning a small trek then, let's see.


07/03/2011

2 special things for today:
1. Reached home early enough to get the time to think and to decide - I've to find a place on Western line, close to the office. So starting the hunt for a place from tomorrow.
2. Today's Dada's b'day! Happy birthday bro :) Miss you.


08/03/2011

Celebrated women's day with all the ladies (mostly girls) in the office. Later in the day they went out to have a gala time, looking HAPPY! Priceless expressions, even as they were teasing us guys for not being invited to the party :) I missed my camera... again!


09/03/2011

Loving my life and work. It's not everyday that I get to twist my mind in different ways! :)


10/03/2011

HOME!!! Getting a 'home' in Mumbai is a damn tricky task. Not difficult, tricky. You can get a house, it's not a big deal really, you just need the money. To get a home you need people in it. An individual can't treat a place as a Home unless there's someone there to share it with; friends, family, anyone! else it's just a 'room'.
Point: searching for a place as of now, also gonna search for roommates simultaneously. I love Dadar - Prabhadevi area, close to office and quite similar to Pune, people and food-joints wise, plus in the heart of the city. Let's see!


16/03/2011

I KNEW IT!!! We'll, there're people who told me that 'we knew it that you wouldn't write everyday!' and were looking / sounding very happy while saying this. I'm just reciprocating their feelings.
So last 1 week was pretty good. Friday (11th) was busy, and prolonged. For the first time caught a bus to Pune from mumbai central.. BIG MISTAKE! Not was it just a painfully long journey, 3 hours to leave Mumbai and then 3 more to reach Pune, but also the bus left me at Chandani Chowk. So there was a lot of sleep-walking to be done. So reached home at 0030 hrs on 12th.
12th started in a great way; went for the b'fast with my favourite people, the MMB group. After getting back home I got to spend the entire day in a highly lazy fashion watching a thrilling India- SA match.
13th started early, pretty early, Very early, at 0330 hrs. Had to leave home for trek (why else'd I be so enthusiastic? ;) ) Went to Kurdugad, which I must admit, we'd totally underestimated, difficulty-level-wise. It was fairly tough to climb (and equally easy to climb down). It was beautiful, had some strange similarity with Helm's Deep in LOTR 2. Photos coming on FB soon. Got back to Mumbai on the same day. Then 2 busy and happening days at office, and here I am!
Life's caught Speed; the best thing I get in this town, and the main thing I love about this metro! :) More on that.. soon.


18/03/2011

Job's catching up the speed. So less time on blog n more in the field now on :) Still, I'll keep updating as and when things come up. Let's see; most IMP: WCup going on, I hope India wins in the final


30/03/2011

India meets Pakistan today in the Semi-final. SL already in the final. Such huge opportunity this is for the businesses and betting, I hear official figures are 1 lac crore involved in betting. My guess: More than a Crore Crore. How many zeros is that? Won't bother counting, it's too much (14).

So it's today and on 2nd it's Cricket Carnival !!!

Being... Present continuous

7 stories - 7 individuals - A number of emotions...

______________________________________________________

I'm looking at the sky, not a cloud there, only the Sun glaring back at me. Oh God, it's July already! He Bhagwan, why are you testing us by holding the rains. Hell.. The village of Kardi will surely have a drought this year, I know! I hear 21 farmers killed themselves last year in Maharashtra due to similar situations in there villages.

How much will the Government help? And how many times?

'And why?'

'What?'

'Yes, why. Wasn't it you villagers who allowed that contractor to raze the lush green jungles nearby to the ground to start the stone mines?!'

'Yes, so?'

'Didn't your daughter learn in the school?! Jungles are essential for the rain, once they're gone, no rain!'

'No wonder then Bhagwan's so angry with us, he's punishing us.' I sigh and start walking towards my home. Moti, my dog's accompanying me, his ribs are showing. I know he's so starved, given a choice he'd happy eating a man! I come back to my place trying escaping from the blazing sun. My son, 14, is back from his duty in the mine, he's washing his hand and darkened face. He's always been interested in farming, but then, the stone mine gives such better wages! Then why do his eyes seem so hollow?

"So any development?" He asks

I gasp and helplessly answer, "No"

______________________________________________________

I finish composing it! This has become a winner composition! Mama tells me she’s never heard about a 15 year old composing and playing such a heavenly melody on the piano. She’s so sure about me winning tomorrow's State Music competition.

Happily I go to Rebecca’s place to play it to her. She's my best friend. From her window I see her sitting by the piano playing it. I go and wait at the door and stand by it listening. She’s playing her composition with her eyes closed. Her tune is almost as good as mine, still it lacks the punch. I know it. She knows it. She looks at me and covers up her sad feeling with her cute smile. I join her on the piano and start playing to her a different tune.

On the competition day on my way to school my diary having the composition slips and falls into the river from the bridge. My solo performance is beginning in an hour. I walk up to the teacher and explain to him the incidence. My teacher’s going nuts for last 2 hours and is telling me again and again to remember it..

“So, any development?” He asks

I calmly answer, “No”

_______________________________________________________

I'm sitting on the rock, facing the Sea. The moonlit night, the cool sea-wind in my hair seem romantic. But I'm not in that mood. I'm fuming.

For last 1 year I'm trying to cover up for my one mistake, a mistake that cost me my entire team. Gold! We'd captured Rs. 10 Crores of Gold. General D'Mello gave 5 to the Government, kept undisclosed 5 for himself. On top of that.. he set that bloody smuggler free! Ofcourse, THAT meant another reward for him! And what for us, the team? Nothing! And then came the gang of mercenaries, sent by the same smuggler.. and they finished their job alright.. wiping out my entire team..

I hear footsteps and turn around. Lieutenant Phalke is coming running towards me. Does he have a good news for me? "Captain, we've intercepted their message. They're reaching the lagoon at 0400 hours" I run back to the control room. The conversation is being played again. Oh, it does not mean what it sounds like, it's better! They are coming right now.. landing at 0130 hours! That too with the arms and ammo; this is huge. Huge! I start briefing the team, charging them up with some pep-talk.

We quietly reach the beach near the lagoon, it's a dark night. In the dark of the jungle, we wait. On seeing the flashing light and the call signs, from the land, from the sea, we know... Yes; time to avenge the brave dead!

They come, they land, and start unloading. I order the attack.

Bang bang, we attack, bang bang, they start shielding and retreating.

None of my men die, charged as they are.. Most of the smugglers are killed.

Standing over one injured I command, "state your name" "Rafique" "Where from?" "Pakistan" "Who sent the guns?" "The ISI; please take me to the hospital saab.. I'm dying. I'm just their servant, helping them carry the boxes..."

Bang... I free his spirit. 'well, he helped them carry it didn't he?'

Phone rings, the General's on line. He's heard about the interception and is sounding really impatient..

"So any development?" He asks

I firmly answer, "No"

______________________________________________________

"Oh, Come ON!" Danny's frustrated. Why not?! We are loosing millions on the 3rd consecutive day of the week. Market's killing us. All the expertise, all the efforts are proving to be worthless! RING!! Mr. Kanth's calling.. His portfolio's down by 30%. He might as well kill me!

"Good morning Mr. Kanth!"

"What's so good about this Wednesday? I've lost so much because of you idiots! You sold me shit" Kanth's shouting on the line. Several colleagues turn around and are looking at me with the sympathy that I expect only to be given to some looser.. I don't need it! I'm such a talented sales guy, I've won the award for the salesman of the year for last 2 years haven't I?

"Cool down Mr. Kanth I'm in the process of recovering your money. You know all about this economic slowdown. Idle funds are useless. Cool down, I promise that by end of this week your portfolio will be showing at least 10% profit" Oh whom am I kidding?

"I don't know and don't care about the profit. Recover all my money and give it back to me! Enough with this nonsense! I'm pulling all my investments out of your company!"

"Calm down sir, I'll handle this"

"You better!" I hear the phone slammed down at the other end.

It's the Friday today. Kanth's still 20% down. Scenario's hopeless. Reason of slowdown is useless and I know this because it resulted into so much profit for the rival team. And I'm sitting in the negative. Bass calls and gives me the ultimatum... and it works wonders! No, I'm not making profits suddenly.. I'm helpless on that front. Still, it reminds of a highly useful quality one should have in the times of crisis. Just then Mr. Kanth calls. Yeah, yeah.. he wants profit!

"So any development?" He asks

With utter indifference I answer, "No"

______________________________________________________

My hands are trembling. Oh damn them.. Why now? That's never happened since that first surgery I did back in 1980! Then why's it happening today? That too when it's the question of life and death of my Son? I continue with the surgery. But the thoughts continue streaming.. 'Am I wrong in trying to prove them wrong? I can't support them for their popular belief that 'A doctor must not operate on his close relatives, specially the blood ones' ?

It's been an hour into the operation. My thoughts resume to wander.. But my hands, good, skilled hands! My hands begin proving their worth. "Iceman" that's how they knew me back in Med-school. Steady hands, steady as a rock!

More thoughts, 'My son, my dear one, his childhood, our outings together, his college days, his Graduation party, then this tumor, the way our world suddenly turned upside down!' ... No. No-no, I can't afford to have such depressing thoughts even for a second! "Focus, Focus.. Come on FOCUS!" I tell my mind.. and it shuts all the other activities. Swiftly, I complete the operation.

I remove the surgical gloves, wipe off the sweat. Walking back to the chair I start smiling as I'm happy; I've succeeded. There's an impatient knock on the door, my dad's walking in. It's sad that as a practice I cannot disclose the good news until the reports confirm it, still some time for that.

With his old, yet sharp eyes he's looking directly into my eyes.

"So any development?" He asks

Happily, I answer, "No"

______________________________________________________

It's dark. And so cold. Still a few hours for the sunrise. It's been a while since all the fuel in the station finished, some 45 minutes?! Slowly it'll become difficult for all of us to take a breath. And then, we will choke to death. Cylinders attached to our Spacesuits are badly damaged due to the unexpected meteor shower. If something stops or obstructs us from reaching the horizon in time and be in the sunlight, we will be left with no alternative.

Diana's continuously trying to contact Houston again, hoping for some miraculous connection. No luck. The radio's also damaged a bit. We still can't contact them from behind the Mars. It's so much similar to the Apollo 13 disaster back in 1970...

Richard's an optimistic fella. He's calmly observing Phobos, taking it's snaps. Everyone is moving slowly, trying to conserve maximum energy and consume minimum Oxygen.

The time passes quickly, Sun's rising... I begin working on the systems. There are a few complications. It'll surely take a while to cure the damages. Minutes pass, it's getting harder to breath by every passing second. I'm getting tensed. That tension and the rising temperature are making my hands slippery. I hear a cough, Richard's moved away from camera and is looking at me.

"So any development?" He asks

I irritatedly answer, "No"

______________________________________________________

I finish setting up the bomb. Blessings of Allah be with us! It's him and our great religion we are doing this for. Soon, I'll be united with my forefathers up there, in the heaven. I'll be dining with the Allah himself. Yes, Maulavi-sa has been preparing us well for it, and though my brothers failed in completing their tasks, I WILL DO IT! After all, we are doing 'his' work. The Kafirs shall soon be doomed. Insh-allah!

I take a turn at the next corner and stop. I sense something going wrong. Instead of turning around I choose just looking over my shoulder. Ya-allah! A bunch of kids are running towards the back-side of the Masjid to fetch their Kite. That's where I just set the bomb!

I start sweating, if I go there I might die with them... But if I don't stop them, Allah surely won't forgive me for doing the deeds. Without further thinking I start run towards them, shouting with an unknown rage on the way. Those few seconds seem like an hour! That short distance seems like a Mile!

The kids get scared and run away. Reaching the spot I stop.. Allah knows what's going in my ming.. Without thinking I get down and pick-up the device. Seriously, I don't know why I'm doing that. Quietly, I turn back and hiding the ticking bomb under my Pathani kurta, start walking towards the Madarasa. 24-23-22-21... Reaching the Madarasa I knock on the door. 15-14-13-12... Opening the door, Maulavi-sa pulls me in hastily, he's looking at me with an impatient look on his face. 9-8-7-6...

"So any development?" He asks

I peacefully answer, "No"

______________________________________________________

7 stories - 7 individuals - Difference of attitude

ये दिल क्या चाहता है?

"तू वेडा आहेस का? हे.. हे आज सांगतोयस?" ती चकित निश्चित झाली होती, पण तिच्या डोळ्यात केवळ आश्चर्य नव्हते, आश्चर्य काहीसे नैराश्यात, रागात mix होऊन चेहेर्यावर येत होते.
किरू समजावत म्हणाला, "हे बघ, तुला तो किती आवडतो हे तूच मला सांगितलं होतस, तुमची relationship, तुझं त्याला propose करणं, दोघांनी घरी सांगणं ह्या सगळ्यात मी कुठे बसत होतो? अन तुम्ही relationship मध्ये आहात हे आख्ख्या जगाला माहित होते, मग मी कधी अन कसा बोलणार? जेव्हा असं गप्प राहणं अन तुला न सांगणं अगदीच पटेना तेव्हाच मी तुझ्याकडे हे सांगायला आलो. आणखी कोणाला सांगू? मी तुला हे सांगणं अन तुला हे सगळा कळणं must होतं."
"पण आता? हे काय हे सगळा सांगायची वेळ आहे का? अरे लग्न आहे उद्या माझं, कहर करतोस तू यार! काही कळत नाही का?" हळूहळू तिच्या रागाला frustrationने काबीज केलं. "तू बाहेर जा बघू! मला एकट सोड . . . जा म्हणते ना"
पाठीमागे दरवाजा बंद झाला, जरा जोरातच..
'च्यायला आद्या' किरूने मनात अजून पाच सहा शिव्या घातल्या, तसा त्यांचा फारसा काही उपयोग नव्हता म्हणा. Sweet truth वेळेतच कबूल केलं असतं तर ते ह्या अशा Bitter mode वर आलं नसतं. पुढच्या त्या काही मिनिटात किरुला CCDतले ते तीन तास तद्दन फिल्मी flashback style, sepia mode मध्ये आठवले:
***********************************************************
"मग, सांगणारेस का?" आद्या
"नाही" कीरु
"काय? आयुष्यात परत तीच चूक ?! का???"
"मला नाही बरोबर वाटत, अन आधीपण जेव्हा असा केलं तेव्हा सुद्धा माझ्यानुसार ते बरोबरच होतं"
"अरे माणसा! तुला आता जे actually वाटतंय त्याचं काय? तिला त्याची जाणीव तरी नको का व्हायला?"
"हे बघ, मला असं एखाद्या चालू गोष्टीत खो घालायला आवडत नाही. तिचं सगळं चांगलं चाललं असेल, तिला असं काही वाटतही नसेल, तर मग तिच्या डोक्यात हे असं वाह्यात पिल्लू सोडण्यात काय फायदा?"
"अरे राम! बाबा.. तुला खो घालायला कोणी सांगितलंय? अन असेल - नसेलचंच जर बोलणार असशील तर ह्याचा उत्तर दे: जर तिला बोललाच नाहीस तर तिला काय 'बरमदेव सपान' पाडणारे? अरे भाऊ please, please तिला सांग! कोणी सांगावं, कदाचित आत्तापर्यंत 'आग दोनो तरफ बराबरकी लगी होगी!' "
"नाही तसं काही नाहीये, तिनेच सांगितलंय, तिला तो आवडतो म्हणून. Propose तिनेच केलं त्याला."
"आणि तू ऐकलंस! अरे तुला माहित आहे तो काय आहे, comments वाचल्यायसना त्याच्या? केवळ माकडाच्या हाती कोलीत असं होईल जर त्यांचं काही झालं पुढे तर"
"आपल्या दृष्टीनी, तिच्या नाही. तिच्यानुसार त्यांची relationship चांगली चालली आहे, घरीसुद्धा सांगितलंय दोघांनी"
"मग? अरे होते अशी चूक, अश्या चुका प्रत्येकाकडून होतात! Well almost प्रत्येकाकडून" :)
"साल्या..."
"Sorry, just joking . अरे इतका वेळ झाला त्या गोष्टीला, she maybe having second thoughts, who knows?! असं बघ, तिच्या posts, photosवर तुला त्याच्या काय levelच्या comments आहेत हे माहीत आहे, अरे कलेची ढिम्म जाण नाहीये त्याला. Simple logic आहे. पुढच्या काही वर्षात तिला कोणाची गरज जास्त असेल? एका अशा व्यक्तीची जो तिला फक्त stability अन family-life पुरवेल की त्याची जो एक असा family-man असेल जो stability अन family-lifeतिचे सगळे interests, hobbies सुद्धा share करेल?
"वाह काय argument आहे! पण नाही, हे काही चांगलं कारण नाही. अरे तिच्या मनात काहीच नसलं तर? आमची मैत्री, तास-तास मारलेल्या गप्पा, तिचा माझ्या आयुष्यातला sheer presence, तो importance जास्त महत्वाचा आहे माझ्यासाठी"
"हेच, हे शेवटचं वाक्यच winner आहे! अरे propose नको करूस हवं तर तिला, पण हे असं मनात आहे ते तिला सांग तरी"
(आता ह्याला कुटनीती म्हणतात, सुज्ञास सांगणे न लगे)
"अन काय जे आहे ते spoil करू? NO"
"%@#&!"
***********************************************************
तब्बल वर्षाभरानी तिला DCH मधल्या आमीर खान style मध्ये लग्नाच्या आदल्या दिवशी तीच मनातली गोष्ट सांगून आपण काय घोळ केलाय हे किरुला चांगलंच कळलं होतं. आता ती काय म्हणेल? आत काय विचार करत असेल? आपण काय बोलावं? काही बोलावं का? तिच्या घरच्यांना कळलं तर? पेक्षा, त्याच्या घरच्यांना कळलं तर? की आता सांगून तर झालंय, काही नाटक होईल ह्यापेक्षा अजून काही बोलूच नये अन सरळ इथून कटावं ह्या विचारात असतानाच खोलीचा दरवाजा उघडला . . .
***********************************************************
Scene 1:
डोळे बोलले, "तुला माहीत आहे सगळं, हे मला कधीपासून माहीत होतं, पण तरी तू काहीच करेनास! I had to move on"
ती म्हणाली, "हिम्मत कशी झाली म्हणे?" तिच्या तोंडावर Monalisa smile
डोळे म्हणाले, "रात्र-रात्र तू माझ्याशी त्याच्याबद्दल बोलायचीस, हिम्मत नाही झाली ते ऐकून"
तो म्हणाला, "Well, I knew I had to tell this to you some day! एकदा अचानक जाणीव झाली, मी असं शांत बसून मी 'तुला' कायमचा गमावतोय! मला ते सहन होईना. म्हणून . . ."
डोळे म्हणाले, "मुला रात्र-रात्र मी त्याच्याशी नाही, तुझ्याशी बोलायचे. तेव्हातरी chance घ्यायचा!"
ती म्हणाली, "असं उशिरा? आज जर मी नाही म्हणाले तर काय करणारेस?"
डोळे म्हणाले, "Oh stop killing me! हो की नाही ते सांग. असं डोम्बार्यासारखं दोरीवर का नाचवतेस? म्हणा ही नाहीवरची reaction काय असेल हे विचारतेय. आशेचा किरण?"
तो म्हणाला, "जर?! माहीत नाही, मी ह्या सगळ्याचा विचार नाही करत बसलो. करीन की नाही हे ही माहीत नाही. एव्हढंच माहीत आहे की मला तुला हे सांगायचंच होतं, अन मी सांगितलं"
डोळे म्हणाले, "THAT'S IT??? OH GGOD!!!"
ती म्हणाली, "Yes, जर! आता?"
तो, "आता?"
ती, "अरे! तू फक्त सांगायला आलायस? नक्की?"
तो, "Shit, sorry! अं, बसतेस इथे?"
ती, "हुं!"
तो, "हे बघ, माझ्या आख्ख्या आयुष्यात मी तुझ्याएव्हढी भारी, एव्हढी हुशार, सुंदर अन amazing मुलगी बघितली नाही. Well कदाचित बघितली असेलही पण मग इतकं लक्ष नसेल दिलं, you know मी किती वेंधळा आहे"
ती, "Focus!" :|
तो, "Sorry. तर मी म्हणत होतो; पण by the way, तू जर हो म्हणालीस तर तुझा तो माझी चटणी करेल. फक्त तोच नाही तर तुझ्या अन त्याच्या घरचेसुद्धा"
ती, "FOCUS! कोणी काही करणार नाही. मी बघून घेईन सगळं"
तो, "Is that a yes?"
ती, "To what?" :)
तो, "Oh, you know!"
ती, "No" :|
तो, "Sorry, तू माझं आयुष्य भारी बनवलयस. तुझ्याशी रात्र रात्र गप्पा मारण्यात जो मला आनंद मिळतो त्यापेक्षा सही जगात काही नाही! तुझ्या कविता, त्यावरचं आपलं बोलणं, officeबद्दलच्या त्या गप्पा, तुझ्याबरोबर फिरतानाच्या सगळ्या मजा, चाट खातानाचा तो रोमांच, तुझ्याबरोबरची सगळी outings, सगळे treks हे सगळं सगळं मला आयुष्यभर हवंय. अन मला तुझं आयुष्य तितकंच, actually ह्यापेक्षा कितीतरीपट जास्त सुंदर बनवून दाखवायचं. मला तो chance देशील? हे आयुष्य, अन अशी कित्येक, माझ्याबरोबर राहाशील?"
ती, "Well, बाकी आयुष्यांच माहीत नाही ;) पण ह्या आयुष्यात तरी तू अगदीच उशीर केला नाहीस. . हे आयुष्य तरी मी नक्कीच तुझ्याबरोबर आहे. बाकीच्यांमध्ये बघू किती वेळेत propose करतोस " :)
***********************************************************
Scene 2:
ती वळली अन परत आत गेली. 'बापरे, हे जरा अवघड जाणारे. Plan 2 बनवायला पाहिजे होता?'
तो खोलीत गेला, कितीतरी वेळा आलेला तो इथे. पण आज सगळ्या खिडक्या उघड्या, बाजूला सरकावलेले पडदे, खोलीत उजेडच उजेड. 'तिच्या चेहेर्यावर light छान आलाय, जरा तुफानी वारे अन उडणारे पडदे असते तर हिचे काय सुंदर फोटो आले असते ह्याच खोलीत!
खोली asusual स्वच्छ नीटनेटकी होती. तोच नाही, त्याचे मित्र मैत्रिणीपण इतकी भारी बेडरूम बघून जळले होते त्याच्यावर, पार्टीनंतर तिला सोडायला आलेले तेव्हा. Afterall कोणत्या engineersची रूम इतकी साफ असू शकते?
Side-tableवर engagementचा फोटो. ह्यानेच काढलेला. त्यानंतरच नव्हतीका पूर्ण उपरती झाली! तरी पूर्ण दोन महिने घालवले मनाची तयारी करायला. आद्याने तर dialogues पण लिहून दिले होते. पण रट्टा मारायला ही काय University final होती?
"किरण! मी काय म्हणतेय?"
हा भानावर आलं. 'हं, फोटोकडे जरा जास्तच वेळ बघत होतो वाटतं.'
"Sorry ऐकलं नाही, दुसरा विचार करत होतो."
"ते दिसलं मला"
"हं. तर . ."
"हो, मी असं विचार केला, तुझी side बरोबर आहे . . "
'हुश्शा, वाचलो!'
". . पण आता मी फक्त स्वतःचा विचार नाही करू शकत! I hope you will understand this some day; I did like you, seriously I did. पण ते क्षणिक वाटलं मला, कारण पुढे काहीच झालं नाही. आणि आपली wavelength काही बाबतीत जुळते ह्याचा अर्थ असं नाही की अख्खं आयुष्य सुखात जाईल. मी त्याच्याशी साखरपुडा केला तेव्हाच हे final झालंय की पूर्ण आयुष्य मी अन तोच नाही तर आमच्या दोन्ही घरांना एकत्र काढायचं. जर इथे मी काही dynamic step घेतली तर अशी शक्यता जास्त आहे की दोन्हीकडची कितीतरी लोक कायमची hurt होतील. सर्वात महत्वाचं म्हणजे मला माझ्या आई-बाबांची जास्त काळजी आहे. माझ्यामुळे त्यांच्या समाजातल्या imageला कोणत्याही प्रकारचा डाग लागता कामा नये हे कर्तव्य आहे माझं. जरा idealistic बोलणं चालू आहे पण हे खरं आहे, अन हे तुलाही पटतंय. हो ना?"
"हो. हे बघ, मला जाणीव आहे की आज इथे येऊन मी कदाचित चूक केलीये. कितीतरी उशीरही केला हे सांगण्यात. पण तुला हे सांगितल्याशिवाय मला राहवलं नाही. कदाचित selfishपणा असेल, पण माझ्या मनाच्या शांतीसाठीतरी मला तुला हे सांगायचच होतं, अन कदाचित तुझ्यासाठीसुद्धा."
"मला ही जाणीव करून द्यायला की मला केव्हढी demand आहे? अरे माहीत आहे मला ते केव्हाचं" :)
"Good! तुझा विचार, actually तुझे विचार, मला पटले. नेहेमीच पटतात म्हणा! I so hope की आजच्या माझ्या ह्या blunderमुळे आपली मैत्री तुटणार नाही. कारण ती भीतीच तर मला आत्तापर्यंत हे बोलण्यापासून थांबवत होती"
"मला नाही वाटत काही बदलेल किंवा बदलावं! आता तर मला तुझ्याबद्दल जरा जास्तच कळलंय. So असं विचार कर की आपली मैत्री आता अजून घट्ट झालीये. काय म्हणतोस?"

बराक येतोय...

कॉलोनीत बाकावर 3 आजोबा बसले होते. समोरच आम्ही गाड्यांवर गप्पा मारत बसलो होतो. तसाही एरवीच त्यांचं आमच्या गप्पांमध्ये अन आमचं त्यांच्या gossiping मध्ये थोडं फार लक्ष असतंच म्हणा.. पण त्या दिवशी चक्क दोन्ही गट एकदम common “HOT” topic कडे वळले, नाही... नाही, प्रियांका चोप्राबद्दल नाही, ती तर एरवीसुद्धा चर्चेत असते ... आज बराक ओबामा चर्चेत होता!

काळे आजोबा वल्ली आहेत, त्यांनी शैलीत लाज काढायला सुरुवात केली, “अरे त्यांची लोक लागलीयेत भिकेला, नोकर्या मागायला येतोय म्हणतो.. visa वरचा खर्च कमी कर म्हणावं आधी” मुलाकडे जाताना झालेला खर्च न उल्लेखून कसे चालणार!

कुशल support करत म्हणाला, “हो खरय.. आधी इथे outsourcing करण्यावर बंदी घालायची.. अन मग इथे येऊन इथल्या नोकर्या पण मागायच्या असाच डाव दिसतोय”

चिम्या शुद्ध America प्रेमी आहे, “लेको, तुम्ही तिथे जाऊन नोकर्या करता.. इथे राहून त्यांच्या इथल्या नोकर्या करता, मग त्यांनी इथे येऊन नोकरीची opportunity तयार केली तर काय बिघडलं?”

मी त्याला लगेच नडलो, “ते इथे outsource करतायत स्वस्तात मस्त काम होतं म्हणून, इथली लोक घेतायत जास्त efficiency मिळतेय म्हणून. शिवाय ती lifestyle , त्या amenities, ती job -safety इथे मिळू शकत नाही म्हणूनच आपली लोकं इतकी वर्ष गेली न तिथे? तसंही उठ सूट ते त्यांच्या नागरिकांना इथे येताना caution करत असतात. मग नोकरी मागायला इथे कशाला यावं? ह्या ऐवजी Europe, ऑस्ट्रेलिया आहे ना!”

“बाळ त्या ग्रीक crisis मधून सावरताना युरोपाचे हाल झालेत.. 1-2 सोडले तर तिथले सगळे देश हळू हळू बेकारीकडेच वाटचाल करतायत, ते कसला जोब देणार?” इति थत्ते आजोबा.

थतेंची नात विशेष असल्यामुळे त्यांना counter करण्याच्या भानगडीत मी पडलो नाही, पण विशाल मंद आहे.. ऐटीत म्हणाला, “अहो आजोबा, Europeans चे पण ढीगभर jobs घेतलेच न आपण अन चीनने? शेवटी तिथल्या Volkswagen, Bosch, BMW, Mercedes वगैरेंचे कारखाने आले आहेतचकी इथे.. जसं त्यांच्या कंपन्या profitability शोधत इथे आल्या तसं Americansनी आणाव्यात त्यांच्या companies! इथले jobs तिकडे कशाला नेतायत?”

कुशल, “काहीही असला तरी त्यांनी आपल्या इथे ह्या कारणासाठी का यावा? तिथे बस societal comfort मध्ये म्हणाव, आधी स्वतः केलेले health insuranceचे लोचे सुधारा अन नेहेमीप्रमाणे जुगाड करून नोकर्याही पैदा करा. World war नंतर केलेलं तसं! आमच्या इथे येऊन गांधीजींची स्तुती करतील अन लगेच म्हणतील - बोला काय काय खरेदी करणार?”

काळे आजोबा, “ ते जाऊदे, पाकिस्तानच नाव काढतोय का बघू”

मी, “छे छे काहीही काय! १७६० पुरावे देऊन त्यांना हे लोक terrorist state declare नाही करत, आता असली अपेक्षाच कशी करायची? म्हणा मुंबईतच उतरणार आहे.. बघायचा इथेतरी काही बोलतो का ते?”

विशाल, “Stunt आहे, गांधीजींबद्दल ह्याला काय प्रेम! Iraq, Afghanistan मध्ये लाखात लोक फुक्कट मारलेच ना ह्या लोकांनी? अहिंसा my foot! साधी apologyसुद्धा नाही त्यानंतर ह्यांची!”

थत्ते आजोबा, “अरे stunt नाही, ज्या देशात जातोय तिथल्या सर्वात जास्त मानल्या जाणार्या नेत्यासमोर मान झुकवायची ह्यांची प्रथा आहे, हाहाहा! अन तसं करताना मनापासून त्या थोरांचे आदर्श follow केले पाहिजेत असा थोडाच आहे?!”

कुलकर्णी आजोबा, “आणि हो, हा दिवाळीत येणारे.. एखादा बाण वगैरे जरासा इकडून तिकडे गेला चुकून मुंबईत तर आख्खी मुंबई बंद करायला बघणार नाहीत congressवाले; बाकी ह्यावेळी त्यांना काय-काय "मिळणार आहे" ते बघायला हवं”

कुशल अन मी, “अहो आजोबा! त्यांच्या policies अन politicsबद्दल नकोच बोलायला. आमच्या group मध्ये इतके मतभेद आहेत त्याबद्दल! असो, ओबामा फक्त business साठी येणारे, साठ-एक businessmenची फौज घेऊन. एवढाच बघायचा की किती विमानं, तोफा, जहाज, nuclear भट्ट्या वगैरे विकतो अन promises करतो नोकऱ्यांच्या बदल्यात. एकच बराय की ह्यावेळी लगेच पाकिस्तानात जाऊन अजून काहीतरी विकणार नाहीये”

कुलकर्णी आजोबा, “ चीनने already विकलंयना एवढं सगळं त्यांना .. म्हणून अमेरिकेचा scope कमी झालंय त्यामुळे”

विशाल, “जाऊदे हा जास्तीच वाढीव विषय होणारे, ह्याबद्दल तो गेल्यानंतर बोललेलंच बरं”

थत्ते, “अरे वाढीव काय?! ही काय भाषा आहे? पण तुमचं चालूदे.. तसाही ओबामाला Young India मधेच जास्त interest असणारे. जास्त market तुम्ही लोकच त्याला देणार आहात. त्याला तुम्हाला जास्तीत जास्त electronic खेळणी, cars, phones वगैरे विकण्यात जास्त interest आहे. म्हणजे तिथे जा, त्यंची खेळणी वापरा, इथे या, परत त्यांचीच खेळणी! तीसुद्धा महागात वापरा.. चांदी आहे त्याची”

मी, “असो, चकल्या पडण्यासाठी घरून SMSने समन्स आलंय, so ह्या विषयावर माझं expert’s opinion मी तुम्हा सर्वांना नंतर चकल्यांच्या खुराकासकट सांगतो. Happy Diwali!” ;:)

Mayday

(Please read: A Sniper's Death and The Amelioration before reading this post)

. . . continued

It was almost the end, the finale lying ahead
He who killed their dad, would soon be dead

Salim dealt with the leader's den, inspected the ammo
'yes, that's all that we need, to win without much bloodshed

They entered the house, all a mess and awfully silent somehow
Searching the house, found a report saying he's dead. "What? How?"

Back to the cave where they camped he proudly smiled & told Ahmed
"Khudabaksh's alive, enjoying his life! Which we will no more allow"

Michael saw the map, the plotting, he was amazed to see what begot
"Let's go brother, to another country. Well there's a different plot"

Khudabaksh's camp was well fortified, it wasn't a child's play to get in
They didn't want any bloodshed, just the mafia, in hell he would rot

Spying in the camp he understood, what the two were up-to
There wasn't much time, they had to leave, without much ado

Having done the groundwork they waited, Pathan would never escape
this was it! Coming nightfall, they would make a breakthrough

"Kaboom" the sky went ablaze, 'this was the moment'
They ran towards the den, their destiny wasn't distant

Crashed was the fence, dead were the sentries, the plan had worked wonders
the boys were running, searching the rooms, oh! They were impatient

They entered the Afghan's room, it was already full of shrieks
Forrest yelled: "Put down the guns, I'll shoot the one who speaks"

Khudabaksh turned around, gun still pointed towards the kids on the floor
"and who are You now? What's your business here?" he asked with a roar

Salim yelled, "kill him, he killed our dad, whom we came here to avenge"
"Quiet!" snapped Michael, "whom he killed, we would have, to take our dad's revenge"

Amjad went aghast, this was new , but the time was being wasted
Clock was ticking, they had to act, bombs were timed and planted

In that room, amidst five people, four of them quite so young
Hot-blood-burning-den-pointed-guns, tied was every tongue.

The Amelioration

(Please read: A Sniper's Death before reading this post)

. . . continued

He had killed his foe, skillfully and ruthlessly
and now he was basking in the glory amongst his own people

Khudabaksh, an ex-terrorist, now an Afghan drug mafia
was listening to the praises from the members of his tribe

He had now no-one to challenge his plans, Mohammad was dead
the one, would no longer hamper the drug deals in Afghanistan

And after thinking so, Khudabaksh dismissed his vajheers
and returned to his palace, to eat, sleep and love his wife

Far away, in the valley of Kashmir, Amjad saw the beautiful forest
Yes, he claimed, this is my practice range for shooting

"But what about the Army?" Salim asked his brother
"the only way to do this and yet not get caught is to.."

"To join the Mujahideans, I see" Amjad completed the sentence
"Baba fought against them; but to avenge him we'll have to do this", said Salim

And so they joined one of the terror camps in the valley
where they got adequately trained to use the guns and ammo

Of Amjad and Salim, the latter became favourite amongst the camp leaders
gifted with the skill of making explosives, was his reputation in the valley

But the two always feared getting brain-washed like others
still with the power of their bond, they acted influenced and stayed strong

Once when the training was over, the leaders got troops ready to strike
and as they all entered the Jungle the brothers disappeared and begun their hike

They entered the Afghan border, paid the sentry, entered Afghanistan
and furious were the leaders left with no bombs expert in the squad

They took an oath to finish this duo, that dated ditch them
and thus they sent notorious assassins, to so the job and set an example

Khudabaksh was unaware, he was enjoying the success, of course,
after Mohammad's termination, who was there to obstruct the trade?

Death was creeping towards him, it had become more lethal than ever
with a slash of the blade they would kill many, who'd stop them and how?

At various villages on the way the boys got the needed chemicals
and by the time they reached Khudabaksh's state they were nearly armed

Use of proper guns and explosives was the key, Salim knew this well,
so, for acquiring the guns beforehand he dealt with the Pashtun leader



. . . to be continued

A Sniper's Death

There was once Forrest, a feeble little child,
Who was very scared of the animals in the wild

A chronic case of Agrizoophobia
He developed a jungle-nausea

Oh, did I tell you? There was Michael, his brother
Whose favourite movie was Disney's "Flubber"

A geek, a gifted scientist since his childhood
Brain all developed, as a mortal man's could

They were so merry and they were growing up
Strong & smart so much, seldom they'd hookup

They passed out of school, oh; career time!
Forrest chose Sports (boxing) and Michael: Science-line

Once they came home from the college, entered with a roar
To find their father, an Army Sniper, shot dead on the floor

A brave man, a man of courage, principles and discipline
Each of the boys were proud to be their dad's kin

Dead, was their dad, the only other guy they'd completely trust
Truth was so bitter, and with it they could not simply adjust

Dad was a cunning, fierce fighter, Dad had killed many men
Dad wouldn't die this easily! His death shouldn't go in-vain

Slowly returning to the reality, their brains started to work
"Who'd kill dad?" they analyzed without going berserk

They talked to dad's colleagues, them fighters from the army
Listed down all, then shortlisted, every worst possible enemy

Michael carried the forensic study, the way his dad was killed
And ascribed the results it to him, who was that much skilled

Forrest held his dad's rifle the old man had proudly used
"You must learn to shoot son!" dad seldom said. Oh! Why'd he refused?!

'Now's the time, I'll kill that son of a bitch' he thought of revenge
"I'm coming with you brother" Mike said, and they left for the range.



. . . to be continued

जन गण मन . . .

जन गण मन उध्वस्त हो चला
और काँपे उद्विग्न ये धरा
मधुशाला में मस्त हो चले
युव भारत पीके यूँ मदिरा

"कल किसने है देखा यारों"
मस्ती में बोले यूँ बेफ़िकर
बावरे है ये, ना जाने इतना
जीवन-आस मिटाए ये वचन

"लक्ष्य" ना छपा बस परदेपे
सरल नहीं है यूँ जीवन-रण
कवच कुंडल जब जब लुट जाएँ
वीर कर्ण न पा गया मरण?!

हाँ, वही करो जो लगे तुम्हे सही
मार्गक्रमणका वो एक अध्याय
पर "जो जो करे वो वो भरे"
वहां सृष्टीका यही होगा न्याय

कर्म करो ना सोचो फल की
ये नहीं है अच्छा अभिप्राय
पर, फल संहारनके एप्सितसे
आत्मा को न हो पाए अपाय!

कहे आदित्य ये युव-भारतसे
हम, बस हम ही रखते है वो शक्ति;
"राष्ट्र निर्माण से स्तिमित हो जग सारा"
जन गण मन की अब यही हो उक्ति!